alizee dom artystyczny

Zwyczajny dzień....

2012-01-26T12:02:00.005+01:00

Taki jak wiele innych, może nie .... dziś w końcu słońce wygrzebało się ze swoich pierzyn i ruszyło pouśmiechać się do świata. Zupełnie inaczej, od razu nabieram chęci odwzajemnić ten uśmiech.

Lubię ten spokój gdy trochę innym okiem oglądam otoczenie. Cieszyć się najmniejszym drobiazgiem, dostrzegać w nim to, czego w codziennej gonitwie nie widzę.

Potrzeba czasem takiego dnia... lżejszego oddechu, wewnętrznego uśmiechu, ciszy, no i oczywiście zimowego słońca, które wyjątkowo cieszy :) A wszystko dziś przyprószone śniegiem wygląda jak obsypane cukrem-pudrem :))

Uściski przesyłam, życzę duuuuuużo zimowego słońca i białego puchu!!!

Jest zima...

2012-01-17T22:11:00.001+01:00

Sama w to nie wierzę... wyczekiwałam śniegu i cieszę się jak dziecko. No... może mniej euforycznie niż moje dzieciaki. Ale w ramach tejże radości zafundowałam małą sesyjkę ostatnio wymodzonym lnianym rzeczom.

Dla ścisłości... wreszcie coś zrobiłam dla siebie :))

Lniana pikowana narzuta z napisem podszyta bawełnianą kratką, do niej całkiem spontanicznie poduszka pod głowę, żeby wygodniej było. Poduszki na krzesła (aż się uśmiechnęłam gdy położyłam je na stercie płyt chodnikowych, idealnie się tam wpasowały).
Wreszcie rękawicę kuchenną, łapawice do wyciągania gorących blach (z upieczonymi pysznościami oczywiście) z piekarnika i małe łapki gazetowe.

Pomyślałam, że z takim wyposażeniem zima mi niestraszna ;-) a i może kulinarnie się trochę wyżyję.
No i jeszcze zaczęły się ferie, więc trochę miłej zabawy będzie :))

Ściskam więc zimowo, życząc wszystkim "feriującym" udanego odpoczynku :)
I raz jeszcze dzięki wielkie za wszystkie życzenia zdrowia :))))

Szczypta lawendy

2012-01-10T14:14:00.003+01:00

Ja nadal w klimatach "okołołóżkowych" ;-) Choróbsko w zasadzie poszło sobie precz, gorące mleko (brrrr....) z miodem, aspirynka, kilka dni w domu i można powiedzieć prawie jak nowo narodzona!!!!!

Trochę bieli z lawendą, to moje ostatnie dzieło (tak, tak.... tak się choruje ;-) Ale przyznam, że z efektu owej "choroby" jestem bardzo zadowolona, tym bardziej, że ta dziwna choroba trwa od dawna ;-)
Uwielbiam szeleszczącą biel pościeli, przełamanej chłodnym kolorem, choć tak prywatnie głównie podkochuję się w białych haftach. Szerokie bordiury, delikatne mereżki nadające materii kobiecy charakter, niciane guziki... trochę jak wyciągnięte z dawnych czasów...

No tak chorować... mogę trochę dłużej :)

Ściskam Was mocno, dziękuję za ciepłe słowa, z pewnością one obok tych wszystkich herbatek, miodzików i innych specyfików pomogły mi opanować bakcyla :)

Do miłego!!!!

Zamotać się w kołderkę...

2012-01-04T10:05:00.004+01:00

To moje marzenie od wczoraj. Kicham, parskam.... nie ma to jak dobrze rok zacząć ;-0)

Ostatnia moja produkcja, choć z serii jesiennej, to dzięki motylom, kwiatkom i kratkom (całkiem niedawno robiłam podobną) zrobiła się prawie wiosenna ot, coś na kształt tego co za oknem.

Herbatka z malin, muffinek na przegryzkę, pudełko chusteczek, i.... jakoś pójdzie dalej (byle nie w głąb jestestwa ;-))

Och wtuliłabym się... lubię, gdy już pikuję, albo obszywam lamówką kołderkę, czuć jej ciepło, miły dotyk tkanin, pewnie dlatego tak lubię patchworki...

Ściskam Kochani, dziękuję serdecznie za życzenia noworoczne i do miłego!!!!

2012!!!

2012-01-01T10:06:00.004+01:00

No i mamy Nowy Rok!!!

Dziękuję za wszystkie życzenia noworoczne od Was. Nie zdążyłam już wczoraj przekazać ich Wam, ale za to dziś w pierwszym dniu 2012 roku życzę by ten Nowy był szczęśliwy, radosny, pełen twórczych pomysłów, by spełniły się Wasze marzenia i plany, zdrowie i poczucie humoru nie opuszczało, by był po prostu DOBRY!!

Dziękuję również za miniony rok spędzony z Wami w blogowym świecie. Za wszystkie ciepłe i miłe słowa, inspiracje, pomysły, podpowiedzi. Był to dla mnie bardzo twórczy czas, choć rok dość trudny.

Na ten rok mam sporo planów, postanowień i pomysłów (w przeciwieństwie do poprzedniego ;-) Mam nadzieję, że uda mi się zrealizować wiele z nich. Ale nie chcę zapeszać...

Mam też nadzieję, że bawiliście się dobrze :)) a regeneracja po szaleństwach sylwestrowych jest szybka i przyjemna ;-)

Ściskam noworocznie i do miłego!!!!

Święta... i już po!

2011-12-27T16:04:00.005+01:00

Na początek chciałam gorąco Wam podziękować za piękne życzenia świąteczne. Do wielu z Was nie trafiłam z rewizytą z całkiem prozaicznego powodu, otóż gdy ja byłam wolna, mój internet również stawał się wolny i jakoś tak wespół nie daliśmy rady dotrzeć z życzeniami.
Mam nadzieję, że Święta udały się, spotkania rodzinne i nie tylko, wniosły wiele radości, , wspomnień, wzruszeń... prezenty, te otrzymane i ofiarowane cieszą... no i teraz to już tylko pozostało odliczanie do końca roku.

Jakoś tak już jest ze wszystkimi świętami, a z Bożym Narodzeniem w szczególności, że czeka się czeka.... szuka, biega, przygotowuje, wymyśla, dekoruje.... a mijają szybko. Czasem nawet za szybko.

Moje w każdym razie przemknęły.... mam wrażenie, z taką prędkością, że mogłabym teraz poprosić o powtórkę. Zwłaszcza, że okres przedświąteczny miałam niezwykle pracowity i nadal mam jej sporo.
Ale nie narzekam, pomysły kiełkują mi niczym wiosenna zieleń, plany gromadzą się w głowie, na kartkach papieru, notesach, zeszytach... Doszłam bowiem do wniosku, że dobrze je sobie notować.

Dostałam nawet na ten cel od Brydzi piękną teczkę na projekty i maleńki kajecik, który będzie mi towarzyszył, bym mogła w razie czego zapisać to co mi po głowie chodzi. Dziękuję Ci kochana, bardzo potrzebowałam czegoś tak wyjątkowego.

Kilka krótkich migawek świątecznych, moja maleńka choineczka, świerk serbski zanim zdążyłam ją sfotografować zamieszkała na stałe w ogrodzie przed domem mojego taty i mam nadzieję, że urośnie szybko i zastąpi drzewko w domu. W efekcie zamiast drzewka wymodziłam nieduży wieniec, a w całym domu rozgościły się świerkowe i sosnowe gałęzie.

Cała reszta w stylu płócienno-workowo-lnianym z elementami drewna, cyny i wygrzebanych z kredensu staroci.
Uwielbiam taki "festiwal" przedmiotów, które tylko w czasie szczególnych okazji pojawiają się. Choć tu akurat nie wszystkie wzięły udział.
Ale było klimatycznie. Taśmy i worek to moje produkcje :)

To śliczności od Brygidy. Rewelacyjnie pasują do całej reszty. Raz jeszcze gorące dzięki!!!!!

Przesyłam uściski wszystkim zaglądającym i do miłego :)))

Wesołych Świąt!!!

2011-12-23T19:58:00.004+01:00

Kochani...

Zdrowych, radosnych, spokojnych, leniwych, refleksyjnych, pełnych ciepła, miłości, tęsknoty...
kolęd, pięknych prezentów, dobrego jedzonka, barwnych, pachnących choinek, chwil magicznych...
Świąt Bożego Narodzenia...

Stół taki trochę zimowy

2011-11-25T18:34:00.005+01:00

Jeszcze niedawno aranżowałam jesienny stół, a tu już mam chęć na coś zimowego, świątecznego, z mnóstwem światełek, zimowych, rozgrzewających zapachów i kolorów...

Dziś tak piękne światło nastroiło mnie zupełnie zimowo i w zasadzie brakowało mi tylko śniegu za oknem. Ale takiego... pierwszego, którym można nacieszyć oczy przez kilka godzin i który znika.
Pogoda na szczęście jeszcze zupełnie jesienna i cieszę się, że rano nie muszę skrobać szyb i dygotać z zimna. Chyba więc jednak do zimy mi niespieszno.

Nie oznacza to, że na stole nie mogę poszaleć. Łażą za mną stada reniferów i zasiadają co rusz na różnych rzeczach. Myślę, że tej zimy znów będą królować w naszych dekoracjach.

Na obrusy wykorzystałam megagruby workowy len, gruby len z wplecioną złotą nitką (niesamowicie fajny efekt, polecam) i biały len na którym grzecznie w szeregu przycupnęły reniferki. Uwielbiam takie "piętrowe" zestawienia tkanin. Na lnianych serduszkach powtórzyłam motyw z bieżnika. W tle na poduszkach "rogate" w wersji, lnianej i świątecznej, biało-bordowej.

Nadal też nie mogę uwolnić się od siatkowych kloszy. Wymodziłam kolejne dwa, jeden duży, który w duecie z cynowym talerzem schronił leśny mech.

W tym górę wykończyłam jak druciak do garów (w którymś wydaniu MM widziałam taki klosz i baaaardzo mnie zauroczył, wbrew pozorom siatka nie jest taka plastyczna i przyznam, że sama musiałam się trochę nagimnastykować, by ten druciak na górze wyszedł jak obwarzanek:)

W drugim mniejszym "uwięziłam" płomień świecy, w aureoli z mchu i świecy, i klosikowi sympatycznie. Siatkowe dekoracje zauroczyły mnie bez reszty.

Cała reszta taka relaksująca, przyciągająca oczy, nastrajająca świątecznie. Z przyjemnością zasiadłam przy świecach, by odpocząć po pracowitym dniu, uraczyć się aromatyczną herbatą, posłuchać dobrej muzyki. Porozmyślać, poplanować, albo też pomyśleć o niczym, co najbardziej ostatnio lubię robić ;-)

Życzę Kochani udanego, jeszcze niezimowego weekendu :))
I do miłęgo :))

W cynamonowo-korzennym aromacie....

2011-11-16T11:41:00.006+01:00

...zaczynam spoglądać na Święta. Czasu co prawda jeszcze trochę zostało ale myślę, że spokojnie można zabrać się za drobne dekoracje.
Zapach cynamonowo-korzenny chodzi za mną od zeszłego roku. Rozgrzewająca korzenno-owocowa herbata i świeca o podobnym zapachu nastraja, rozgrzewa i zagrzewa do nowych i starych-nowych pomysłów.

W tym roku w dekoracjach postawię na czerwień, biel i cynamon czyli jutę, len, płótno..., czyli standard.

Ten uszaty zając czeka na prezentację od początku roku, bo właśnie po ubiegłorocznych Świętach zrobiłam mu ten uroczy sweterek z rogatą aplikacją. Trochę się wyczekał ;-)

W ogóle ostatnio dużo rogacizny na blogach :)) i mnie się udzieliło ;-)

Kolejny klosz wg pomysłu Ity. Myślę, że będzie świetną ozdobą świąteczną z różnościami typu świerk, szyszki, świece, bombki, tekstylne dekoracje, owoce.... co komu do głowy wpadnie.

Poduszkę też wymodziłam w ubiegłym roku na Święta, ale... nie zdążyłam jej pokazać ;-)

A te słodkie różowości dostałam od Llooki :))) Dziękuję kochana :))) są prześliczne. Dopełnią różowości w pokoju mojej córy!!!

Pozdrawiam Was więc tymczasem, przesyłam trochę słońca i korzennych aromatów. Niedługo czas na świąteczne piernikowanie :)) Tym razem chyba się przyłączę do piernikowego grona.

Romantycznie...

2011-11-02T13:38:00.006+01:00

Wbrew aurze, choć na tę jeszcze nie wypada narzekać, tak pięknego i ciepłego początku listopada nie pamiętam.

Romantyczną pościel lubi chyba każdy, a ja doszłam do wniosku, że łóżko jednak powinno być takim "dziełem sztuki", dziełem samym w sobie i sztuki jaką jest ;-) Fakt, że sypiamy na wersalkach (fuj, nie lubię tego słowa) czy sofach i kanapach też nie powinien odstraszać i zachęcać do tworzenia nowej, przyciągającej uwagę przestrzeni naszego domostwa.

A chyba jedynym sposobem na ciekawą aranżację łóżka jest pościel, poduszki, narzuty, pledy, pledziki, wałki. Im więcej tego jest tym fajniej.

Taka falbaniasta narzuta chodziła mi po głowie dość mocno i skutecznie jak widać. Tę uszyłam z lnu, do niej w komplecie poduszki z podwójną falbanką, wiązane na troczki z monogramem w stylu francuskim.

Z kawałków batystowej, haftowanej tkaniny uszyłam niewielką, patchworkową kołderkę, którą wykończyłam koronką. Mała rzecz, a cieszy :)) A jaka milutka i cieplutka....

Od dawna zachwycały mnie siatkowe klosze, już nawet kiedyś zastanawiałam się jak taki zrobić, ale nasza pomysłowa ITA wymyśliła i pokazała jak samemu można taki zrobić. Bardzo lubię przedmioty wykonane z siatki hodowlanej, a pomysł z kloszami jest super!!!! Wymodziłam jeszcze dwa duże i mam ogromną chęć na siatkowy abażur.

A tu część zamówienia do sypialni w stylu francuskim, z monogramem zaprojektowanym dla moich Klientów. Na tapecie są jeszcze lniane zasłony i pikowana narzuta, również ozdobione monogramami.

A to pofrunie do Brukseli, poduszki na krzesła i firanka, z obu projektów monogramów jestem bardzo zadowolona :))
Coraz bardziej zachwyca mnie sztuka ozdabiania monogramami bielizny pościelowej czy stołowej. Zresztą Dom Artystyczny wkrótce rozwinie się o Romantyczny Zaułek, w którym taka pościel będzie dostępna.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich moich gości, dziękuję za przemiłe komentarze pod postem "dyniowym" i mam nadzieję, że rodzime halloween uświetniły Wasze produkcje :))

Raz jeszcze serdeczności i do miłego!!!!

Szyjemy dynię...

2011-10-10T13:40:00.004+02:00

Witajcie :)) Bardzo dziękuję za wszystkie miłe komentarze o jesiennym stole. Bardzo lubię dekorować stoły, uwielbiam oglądać aranżacje stołowe, podglądać, inspirować się.... a pomysłów są tysiące....

Jednym z nich są dynie z tkaniny, polaru czy dzianiny, jak macie jakieś niepotrzebne swetry, getry, szaliki, czapki... można wykorzystać do woli.

Ja swoje zrobiłam z tkaniny. Ale gdzieś tam mam rude sweterki i chyba wykorzystam je na kolejne dynie.

Wycinam najpierw z papieru wzór, może być taki jak pokazałam a może być dłuższy, wtedy dynia będzie wyższa. Potem wykrawam z tkaniny, dla ułatwienia wycinam nożem krążkowym, tkaninę złożoną, by po prostu od razu mieć kilka kawałków. Wykroiłam 6 z rozpędu, ale użyłam 5.

Zszywam poszczególne kawałki i zostawiam otwór aby wywrócić dynię oraz włożyć wypełnienie. Myślę, że można nawet zostawić szwy po prawej stronie, będzie fajnie wyglądać jak się wystrzępi.

Tak wygląda po wywróceniu na prawą stronę i z wypełnieniem. Otwór zaszywam lub zaklejam klejem do tkanin. Dodatkowo jakby owijam nitką dynię przeszywając od środka, by nadać jej bardziej dyniowy kształt.

Na koniec szyję ogonek, tu akurat zrobiłam z brązowego lnu, ze szwem na wierzchu. Wypełniłam go aby był sztywniejszy i dokleiłam klejem do tkanin.

No i wyszło coś takiego. Machnęłam jeszcze przy okazji kilka pikowanych liści :))

Małą dyńkę robię z kółka, z którego robię jakby mieszek w który wkładam wypełnienie, przeszywam podobnie jak dużą dynię, doszywam czy doklejam ogonek i już gotowe.

No i od razu zrobiło się jaśniej. Myślę, że uszycie takiej dyni nie będzie problemem. Można ją nawet ręcznie zszyć. Dziewczyny dziergające mogą zrobić dynie na szydełku, albo drutach... to już pewnie wyższa szkoła jazdy, ale da się zrobić.
Dzieciaki też mogą spróbować :))

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę udanego tygodnia:)

Jesienny stół

2011-10-09T12:09:00.006+02:00

No i mamy jesień... dziś ponuro, choć gdzieś promyki słońca próbowały przemycić trochę światła... chmurna, ołowiana pierzyna postanowiła jednak nie dać się i szczelnie otuliła niebo...

Chodzą za mną ostatnio barwy wyraziste, ostre, gorące wręcz. Gdzie spojrzę przyciągają mój wzrok pomarańcze, czerwienie, rudości, brązy.

Pomyślałam, że stół w wydaniu tegorocznej jesieni i moich potrzeb kolorystycznych powinien wyglądać mniej więcej tak.

Wyszło tak trochę halloweenowo-bożonarodzeniowo. Uszyłam dynie, jakoś tak bardzo w tym roku kręci mnie ten halloweenowy klimacik z całą swoją kiczowatością, barwami i wygłupami.
Jutro zamieszczę tutka jak uszyć taką dyńkę. Urokliwe jako dekoracja czy zabawka dla dzieciaków, no i proste w wykonaniu.

Dla dodania pieprzu... moje ulubione papryczki :)) Fantastycznie wyglądają na czarnym, lnianym bieżniku.

Mandarynkowo-pomarańczowe akcenty nie dość, że przyjemnie rozgrzewają oczy to jeszcze radują nozdrza swoim aromatem. Jabłkowo-cynamonowe muffinki dopełniają kolorystycznie i smakowo wystrój stołu.

Mam nadzieję, że trochę się rozgrzaliście :)) A teraz zmykam zagłosować i pozdrawiam Was gorąco :)))

Misiowe spanko

2011-10-02T15:10:00.011+02:00

Misie o tej porze jeszcze nie chcą spać. I nie można się im dziwić, pogoda nadal piękna, choć już chłodniej...
O spanku dla misiów czy lalek w takim właśnie wydaniu myślę od jakiegoś czasu. Łóżeczko czekało pomalowane, a wczoraj uszyłam materacyk, misiową pościel w paseczki i wałeczek. Także misiowy, a jakże...
Radocha dla dzieciaków... Mój synek stwierdził, że on też chce takie łóżeczko dla swoich misiów. Muszę przyznać, że jest niezwykle czułym i kochającym swoje przytulanki chłopakiem. Naznosił misiaków do łóżeczka tyle ile miał, otulił kołderką... i nawet jedzonko w postaci żelków misie dostały... wzruszyłam się :))

Powstały też misiowe chorągiewki w wersji mini, proste i szybkie do zrobienia.

Misiowe Spanko to również pomysł na pościel, patchworki i inne dodatki dla małych i większych misiów, które wkrótce pojawią się w domu artystycznym.

Wygrzebałam też niemowlęcą pościel mojej córuni, którą uszyłam z bladoróżowego adamaszku. Przemiła pamiątka :)) W tym klimacie powstaną komplety dla małych, malutkich i całkiem sporych ludzików ;-)

Pozdrawiam Was serdecznie, słonecznie i jeeeeeszcze tak niejesiennie :)))

Oswajanie jesieni

2011-09-27T11:59:00.003+02:00

Właściwie powinnam napisać oswajanie się z jesienią... ale gdzie tam ... kolejny dzień pięknego słońca, delikatnego wiatru, a wczesne wieczory otulone mgłą sprawiają, że za nic nie chciałoby się ich końca... Drzewa jeszcze zielone, to chyba zasługa mokrego lata, przydrożne chabazie wcale nie wyglądają jesiennie... chyba tylko chłodne i dłuższe noce przypominają, że to już jesień.

Na balkonie wszystko kwitnie mi jak szalone, ptaszyska wariują na drzewach... jesień faktycznie sprawiła miłą niespodziankę.

A tego roku kojarzy mi się z rudościami.... popatrzcie zresztą jakie RUDE CUDO kupiłam....

Wyciągnęłam też przeróżne kratki, które wydały mi się takie jesienne... i uszyłam patchwork, prosty, sielski, ciepły. Doskonały na jesienne wieczory. Do niego poduszkę, by było jeszcze wygodniej, milej chłonąć tę niezwykłą jesień.

Z dzieciowego, zapomnianego już przewijaka wymodziłam tablicę. Uwielbiam czerń farby tablicowej, a sama tablica jak wiadomo to niezwykle przydatny wynalazek. Dokleiłam klejem montażowym (Helmutem jak na niego mówię, bo to niemiecki produkt i trzyma jak licho), żeliwne zawijaski, pomalowałam ramę ciemną bejcą i tablica jak się patrzy!!!

Ha! No żeby było jeszcze przyjemniej zrobiłam szarlotkę według przepisu MONIKI..... Po prostu rewelacja, szybka, prosta i do tego smaczna. Oczywiście jabłka można doprawić dowolnie...

Taką jesień lubię....

Pozdrawiam Was serdecznie życząc jak najdłuższej letniej jesieni :))

Witrynka czyli kawałek królestwa Małgosi

2011-09-20T13:41:00.002+02:00

Pokój mojej pierwszoklasistki robi SIĘ już jakiś czas. Można powiedzieć, że jest PRAWIE skończony, oczywiście prawie robi różnicę.
Po wielu przemyśleniach, wizualkach, próbach, analizach, przewaleniu stert inspiracji, rysowaniu, malowaniu itp... doszłam do wniosku, że jedynym, słusznym kolorem tego pokoju jest BIAŁY!!!!!
I faktycznie, z nielubianego przeze mnie kiszkowatego pomieszczenia o beznadziejnym układzie drzwi na wprost okna, zrobił się całkiem sympatyczny pokoik w którym bardzo lubię przebywać.

Zaczęłam od przerobienia sosnowej witryny, która w moim kamienicznym mieszkaniu była witryną kuchenną. Uwielbiam nietypowe meble w kuchni, a pierwowzorem była kuchnia mojej Babci. Nie było tam ani szafek kuchennych, ani tym bardziej babcinego kredensu. Była wielka, biała SZAFA. Z niesamowitym, lekko słodkawym, ziołowo-korzennym zapachem. Szafa mieściła wszystko. Począwszy od porcelany do codziennego użytku, herbat, przypraw, akcesoriów kuchennych, glinianych mis, po cudne, lniane, ułożone w stertę ścierki. Do dziś tę szafę ma mój tato, ale nie udało mi się dogadać z nim w kwestii pozyskania jej.

Tak więc mając całkiem fajny mebel pomyślałam sobie, że mogę z niego zrobić jeszcze fajniejszy mebel. Początkowo chciałam pomalować ją na biało, wymienić uchwyty i tyle, ale uznałam, że to zbyt banalne i że chcę mieć coś naprawdę fajnego i wyjątkowego. Wymyśliłam szprosy w szybkach, ale zrobione tak właśnie... trochę pracy i czasu mi to zajęło. Ale z efektu jestem bardzo zadowolona.
Nie mam zdjęcia "przed", ale z pewnością widzieliście takie witrynki choćby w Jysku (moja jest trochę wyższa i ma tylną ściankę z deseczek)

Do witrynki mam też bufet, kiedyś go już pokazywałam. Jak już pokój będzie w fazie "prezentacyjnej" oczywiście i pokażę jego niewielką metamorfozę jak i całość.
Tablicę na ścianie zrobiłam już dawno (jest bardzo duża) a jej brzegi wykończyłam listwami przysufitowymi. Już kilka osób próbowało ją odsunąć i "zajrzeć" za nią ;-)))))

Okno na razie dostało dekorację w postaci girlandy. Ponieważ wiele elementów pozostaje różowych, więc i tu zastosowałam trochę słodkiego różu.

Zrobiłam też córci futerkową narzutę, uwielbiam wszelkie futerka. Zrobiłam pompony z tegoż futra, doszyłam i jest ciepła, i milutka, no i ..... biała :))

Przy okazji pokażę kilka poduszek, które ostatnio wymodziłam. Z lnu, surówki, wymalowane w stare wzory. Fajnie wyglądają w tym całkiem surowym pokoiku.

Ha!!!! Znalazłam też fajną dzianinę na falbaniastą narzutę jaką kiedyś widziałam u Ateny. Tamta jednak była zrobiona z tkaniny o splocie gazy. Ale ta jest całkiem miła i taka romantyczna, a falbanki dodają jej lekkości i uroku. Zresztą.... choć lubię prostotę i surowość, to jednak falbanki i koronki zachwycają mnie zawsze :)

Pozdrawiam Was ciepło i jesiennie, i do miłego!!! :))

Zatrzymać trochę lata...

2011-09-13T10:52:00.002+02:00

Gdyby tak się udało.. No.. może troszkę udało się. W wyrazistych kolorach, pachnących kwiatach, ziołach, lawendowych poduszeczkach. Soku z czarnej porzeczki, owocach....

Zawsze o tej porze roku nachodzi mnie jakaś melancholia, zamyślenie, zapatrzenie....
Lubię czasem pozbierać przedmioty i nacieszyć oczy. Dziś różności we wrześniowym słońcu i cieniu, i.... wietrze...
Wróciła mi wreszcie wena blogowa :))

Mój pierwszak dziarsko powędrował do szkoły, oswoiliśmy się z nowym, ale i poznajemy nadal nowe... dużo słów, gwar, ostry dźwięk szkolnego dzwonka, kurczowo uczepiona rączka... Czasem wracam myślą do moich pierwszych szkolnych dni. Też było fajnie. Choć inaczej.

Pozdrawiam Was serdecznie i słonecznie :))

Wakacyjny misz-masz

2011-08-31T11:52:00.004+02:00

I to dosłowny... lato było takie jakie było czyli prawie żadne, wakacje miałam bardzo pracowite, ekspresowy wyjazd pod znakiem trzech żywiołów (wody, powietrza i ziemi ;-) trochę oderwał od codziennych problemów, ale nie dał tyle siły i odpoczynku ile potrzebowałabym.

A tu już jutro mój dzieć - pierwszoklasistka idzie do szkoły...

Gdzieś w sercu Polski... posiedziałabym jeszcze nad wodą w drewnianej chatce, połaziła wieczorami po molo, lesie albo gdziekolwiek, pokarmiła przeuroczo posykujące łabędzie, posłuchała warczących silników malutkich samolotów i z podziwem pooglądała podniebne akrobacje, jak i tych skaczących z góry.
Pooglądała pływające łodzie i łódki...

W domu czekał na mnie nowy katalog sklepu na K ;-) No i już na okładce rzuciła mi się w oczy półka "billego". Właśnie czegoś takiego szukam, dobry pomysł na zagospodarowanie podsufitowej przestrzeni.
W ogóle w tym katalogu jest sporo pomysłów na małe przestrzenie, no bo kto wymyśliłby wyspę w kuchni o powierzchni 7 metrów. Przymierzałam się kiedyś do swojej, ale jakkolwiek mierząc zawsze wychodziło nie tak (może trzeba było poczekać ;-)

To tu ta kuchnia z wyspą po lewej. Podoba mi się. Barki, wózki kuchenne, pomocniki to moim zdaniem genialny wynalazek (ha, nawet swój stolik kuchenny przerobiłam na coś podobnego). A szafki z okrągłymi dziurami na pranie... Pomysł bomba, tylko do mojej łazienki nic takiego nie wejdzie. Szkoda...

Literkowa pościel zauroczyła mnie, ale ta w paski i paseczki rewelacja.

Zresztą ikeowe tekstylia podobają mi się, lnianą poduszkę z pasiastą zakładką macałam już na żywo, bardzo fajna!! Świetny, gruby taki surowy len. No i moje ulubione troki do wiązania :)

Tych kwietników wiszących jeszcze nie widziałam (albo przegapiłam, bo w ikei głównie oglądam szmatki), ale dopisuję je do listy zakupów. Przecież mogą nawet wisieć na balkonie.

Chodzi za mną niebieski no i wpadły mi w oko te szkła. Nie no... ale przecież nie można tak ciągle kupować i kupować.... na razie pogapię się, ale myśl... że pasowałyby do moich kobaltów ;-)

No i poza tym jest całe mnóstwo fajnych rzeczy, a przede wszystkim pomysłów, aranżacji. Niby proste, ale jakieś takie przemyślane.

Misz-masz jak nic....

Dziękuję Wam za komentarze pod poprzednim postem, przyjaźń odkryta po latach jest chyba jeszcze cenniejsza i nadaje skrzydłom siły. Mam nadzieję, że to będzie ta energia, której potrzebuję.

Pozdrawiam Was serdecznie i do następnego razu :))

...

2011-08-20T08:03:00.002+02:00

Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać.

Antoine de Saint-Exupéry

Słowa te dedykuję wszystkim moim przyjaciołom.... dziękuję Wam Kochani...

Na poprawę nastroju....

2011-08-10T12:09:00.006+02:00

Lato jakieś marne w tym roku. Dzisiejszy dzień wietrzny, chłodny, mało ciekawy. Zrobiłam sobie krótką przerwę w pracy....
Zmalowałam niedawno jeszcze jedną tacę w ciepłym, kawowym kolorze z całkiem apetyczną grafiką w równie smakowitym brązie.

Przez chwilę słońce przebiło się przez ołów chmur i rzuciło ciekawe spojrzenie...

A może wpadło na kawę i ciasteczka. Ciasteczka zrobiłam z przepisu AGUTKA przy czym tym razem zamiast ziaren słonecznika dodałam prażone pestki dyni i siemienia lnianego (to drugie polecam np. do twarożków, pyszota).
Nie dziwię się, że Aga zakochała się w nich, bo są wyjątkowo pyszne i bardzo szybkie do zrobienia. Polecam, na pochmurne dni i nie tylko.

Zieleń na balkonie cieszy oczy. Lubię tak przez chwilę pobyć wśród pachnących ziół i kwiatów. Oderwać się na moment....

Pozdrawiam Was serdecznie :)

Parawan

2011-07-26T10:09:00.005+02:00

To moje marzenie, które w końcu spełniłam. Najprostszy, najzwyklejszy.... parawany mają w sobie wiele uroku, praktyczności i.... no sama nie wiem czego jeszcze. Po prostu fajnie taki mieć. Ilekroć widziałam na blogach czy w pismach wnętrzarskich, wzdychałam i powtarzałam sobie w myślach.... ach chciałabym taki mieć....

Początkowo chciałam zrobić go z drzwi lamelkowych, ale uznałam, że mając w domu dwa buszujące ludziki, ta konstrukcja może być za ciężka i dość niebezpieczna, i choć to pracy znacznie więcej, zrobię taki lekki, na którym można zawiesić tkaninę i czasem ją sobie zmienić...

Trochę to trwało, ale.... w końcu będąc w markecie budowlanym stwierdziłam, że czas najwyższy. Kilka długich kanciaków, kołki, zawiasy, wkręty, klej stolarski. Kilka godzin poświęconych na wymierzanie, nawiercanie, dopasowanie, klejenie, malowanie i wreszcie najprostsze lniane ubranko. I oto jest.

Do niego jakby na zamówienie znalazłam pod zsypem wieszak, też taki najprostszy, drewniany... mały lifting i oto wraz z lnianą koszulową bluzką, dopełnił całości.

Zrobiłam jeszcze małą skrzyneczkę na różności (teraz zamieszkał w niech leśny mech, ale przecież może być na wszystko). Skrzyneczka jest wyłożona w środku siatka hodowlaną. Postarzyłam ją mocno rozwodnioną brązową farbą akrylową, którą pomalowałam mały stolik (ten biedak też się wyczekał ;-))

W planach mam kolejną, większą.
Bardzo mi się takie skrzynko-tace podobają.

A na poduszki i inne tekstylia przeznaczyłam starą skrzynkę, którą już kiedyś pokazywałam na blogu. Dokręciłam jej kółka i stała się wygodnym pojemnikiem, który można lekko i łatwo przesunąć.
To stare drewno jest wprost urzekające.

Pozdrawiam Was serdecznie.... w ten letni-lipcowy, a jakże dzień... może ktoś wie, gdzie podziało się lato???? ;-)

Siła prostoty czyli len

2011-07-19T10:29:00.011+02:00

Latem wszystkie chwyty są dozwolone, nawet ja lubię bawić się kolorem, a jak jeszcze jest to kolorowy len, to już chyba nic więcej nie trzeba.

Wygnieciony, postrzępiony, chłodny w upalne noce, ciepły gdy trzeba.... no po prostu len....
Koronki, falbanki, kolorowe troki jako dodatki i zrobiło się całkiem wesoło.

Proste, niespieszne śniadanie... kilka pomysłów zanotowanych na szybko... nawet brak słońca nie przeszkadzał.

No i właśnie wyszło słońce, sprowokowałam czy też chciało podejrzeć...??? ;-)

Ściskam Was mocno i życzę duuuuuużo słońca, i pięknej letniej pogody.

PS
Kolekcja z lnu będzie dostępna TUTAJ

Szaro, buro i trochę leniwie

2011-07-05T11:36:00.007+02:00

Pogoda nie rozpieszcza, kilka dni deszczu, chłodu. Mało ciekawie zaczął się lipiec w tym roku.
Miało być o deszczu właśnie (jakby to komu potrzebne było jeszcze;-) ale mało inteligentnie wykasowałam sobie wszystkie, deszczowe zdjęcia z aparatu, więc dziś pokażę kilka rzeczy wymodziłam już jakiś czas temu.

Lnianą haftowaną serwetkę, a do tego tacę z takim samym wzorem. Sposób malowania wszystkim znany, wydrukowany tekst przeniesiony przy pomocy kalki i odręczny malunek.

Obrus z pięknego grubego lnu z równie pięknym monogramem, trochę za jasne nici dobrałam, ale może dzięki temu głównie obrus urzeka. Cudnie gruby len, który można uprasować chyba 2 tonowym żelazkiem. Zresztą ja lubię len naturalnie pognieciony lub niedoprasowany.
I poduszkę, której fragment kiedyś też już pokazałam, całkiem im ze sobą do "twarzy" w oczekiwaniu na małą czarną, jakże dzisiaj pożądaną ;-)

Dla przełamania szarości odrobinę koloru goździków ogrodowych

No a jak spojrzałam na szaro-burego lenia, który po porannej kradzieży plastra wołowego na stek, rozwalił się w sytym błogostanie, to przyznam, że i sama tak chciałabym poleniuchować przytulając jego cieplutką i milutką kotowatość ;-)
Ale nic z tego, mam inne plany :))

O!!! Słońce się pokazało na chwilkę, pewnie wróci niebawem, przynajmniej na to liczę :)))

Uściski dla Was :))))

Balkon, palety i pled

2011-06-28T13:36:00.006+02:00

Właściwie powinno być palety, balkon i pled.... do tej pory balkon traktowałam trochę po macoszemu. Owszem były kwiatki, ziółka, ale jakoś tak bez pomysłu. W tym roku jednak jest trochę inaczej.
A zaczęło się od palet, które chodziły mi po głowie i widziałam je dosłownie wszędzie, ale twierdziłam, że muszę jeszcze trochę poczekać, aż zmienię lokum na takie, w którym meble z palet czy skrzynek będą wyglądały bardziej naturalnie i normalnie.
Któregoś razu jednak małżonek mój przytaszczył mi do domu trzy duże palety i jedną małą. Jeszcze ciepłe można powiedzieć.

Postanowiłam zagospodarować te palety oraz balkon. Z dwóch zrobiłam siedzisko na który położyłam dziecięcy materacyk z łóżeczka. Odleżał swoje i w końcu stwierdziłam, że wykorzystam go, jest idealny.

Na tej małej palecie zawisł len, na razie stoi jako taki powiedzmy parawan. Brakuje jej jednej listwy od spodu, dokręcę kółka i będzie mały stolik na balkon.

Poduszki, narzuty, dobra lektura.... i można trochę się odprężyć.

Stary stojak na miednice oraz jedną taką aluminiową, którą przytaszczyłam z letniego domku, wykorzystałam jako kwietnik.

Reszta sobie rośnie, kwitnie, pachnie. Mamy nawet gości raczących się nektarem kwiatowym :)

Kilka elementów dopasowałam do surowego klimatu balkonu. Stary kosz, surowe lny, cynowe i aluminiowe osłonki, doniczki, kanki.

A z czwartej palety takiej, która aż się o to prosiła zrobiłam stolik na kółkach. Moje odwieczne marzenie, choć wiem, że jeszcze to nie TO wnętrze, ani nie TA przestrzeń.
No ale skoro trafiły mi się, szkoda było ich nie wykorzystać. Na razie zostawię je w naturalnym kolorze. Tę stolikową potraktowałam jedynie papierem ściernym. Ma dość ładne, nazwijmy to usłojenie i myślę, że jak naturalnie się zestarzeje, będzie fajnie wyglądać.
Jest dość fajny, głównie przez to, że jeżdżacy ;-) zawsze można go dosunąć, przesunąć.... W ogóle odkrywam, że meble na kółkach to fantastyczna sprawa.

He he.... no i rośnie kolejny pledzik :)) Taki trochę wakacyjny...

Pozdrawiam Was serdecznie, dziękuję za odwiedziny i życzę duuuużo słońca :))

Ogrody...

2011-06-19T18:21:00.004+02:00

Lubię ten czas, gdy wyjeżdżam w zieleń... Zostawiam tętniące życiem miasto, codzienne sprawy, rozbiegane myśli i zatapiam się w ciszę, spokój, dojrzewające owoce, kwiaty.
Letni domek i dom mojego taty są dość blisko siebie, w nich moje ulubione ogrody. Dość zarośnięte i dzikie, ale chyba takie lubię najbardziej.
Uwielbiam w nich zapach lata, zieleni, polnych kwiatów, swoistą ciszę... Owoce nawet niezbyt dorodne cieszą bardziej niż te pyszniące się na straganach.

Mogłabym stąd nie wyjeżdżać nigdy...

Teraz tylko wdycham zapach kwiatów i zielska, które zabrałam ze sobą. Wniosły świeży zapach do mojego domu.
Jakże się cieszę, że nadeszło lato... będę tam częściej i dłużej...

Ściskam Was mocno :))

Zegar i zdobycze

2011-06-13T12:36:00.005+02:00

Od jakiegoś czasu chciałam mieć zegar z tarczą. Duży, stary... Takie zegary świetnie prezentują się w rozmaitych konfiguracjach meblowo-wnętrzarskich, no i spełniają swoją podstawową funkcję, mierzą czas. Dookoła mam mnóstwo różnych czasoodomierzaczy, a to w laptopie, komórce, mikrofalówce, piekarniku, ekspresie do kawy, na sprzętach rozmaitych..... Wszystkie jednak wyświetlają cyferki. A ja chciałam mieć zegar z cyferblatem.
Jeden mam w pracowni, ale koniecznie potrzebowałam mieć drugi i to duży, jak największy.

Całkiem niedawno Ita pokazywała swój zegar, bardzo ładny i stylowy. A ja się zastanawiałam jak najprościej zrobić swój, jako że mój warsztat ogranicza się do kilku niezbędnych narzędzi i prawdę mówiąc pole do popisu mam niewielkie.

Na początku pomyślałam o listwach boazeryjnych, których w letnim domku mam dostatek. Listwy połączyłabym ze sobą i wyżynarką wycięła koło.

Tu jednak musiałam jechać do marketu budowlanego by je kupić.
I tak krążąc pomiędzy regałami dostrzegłam półokrągłe półki-konsolki.... zaświtało mi, że to przecież 99% roboty mniej, bo półki wystarczy złączyć i już jest gotowa tarcza zegara. I jeszcze mają dookoła jakiś taki frez czy coś.....

Potem jednak okazało się, że jakkolwiek pomysł z półkami jest dobry, tak trzeba użyć większego mechanizmu zegarowego, tzn. z dłuższym trzpieniem.
No ale w końcu od czego jest internet, pogrzebałam i znalazłam. Są takie mechanizmy na zwykłą baterię typu"paluszek" i uciągną wskazówki dłuższe niż takie standardowe, które zresztą też kupiłam w tym samym sklepie.
Koszt całego gerejtu to jakieś 40 zł, a jeszcze okazało się, że mam sklep dość blisko siebie, więc już w ogóle uradowałam się jak licho :))

Pozostało jeszcze wymalować cyferki (ja jednak maluję cieniutkim pędzlem, próbowałam metody Dagi pisak moczony w farbie i jakoś nie umiem) przy czym najpierw zrobiłam rysy, odrapania, nadszarpnięcia, przetarcia i otarcia, i na tym malowałam cyferki.

No i zegar gotowy, chodzi, odmierza czas i jakoś tak doszłam do wniosku, że im większy zegar tym czas szybciej płynie....
Jak go postawiłam w wersji roboczej na kredensie tak stoi na nim nadal i w zasadzie fajnie tam wygląda, ale docelowo chcę go umieścić gdzie indziej.

Zdobyłam też ostatnio kilka fajnych rzeczy, szklane filiżanki w cynowych koszyczkach, świetnie zgrały się z moim platerowanym imbrykiem.

Kryształowe kieliszki w liczbie sztuk pięć, ale trudno, tak mi się podobały, że stwierdziłam niech będzie ich chociaż pięć. Tym bardziej, że mam kilka takich rżniętych szkieł (karafka, wazonik, etażerka i jeszcze jedna karafka, która niebawem do mnie przyjedzie)

No i coś co może symbolizować mój nieco rogaty charakter. Bo to chyba jakieś górskie kozice są.... a ja koziorożec (toż i stworzenia rogate są mi bliskie ;-).
A że są dwie to im raźniej będzie. Niesamowicie mi się spodobały i do tego mają jakieś takie zdziwione i zadziorne miny (tak mi się wydaje;-)

Pozdrawiam Was zatem serdecznie i życzę udanego (i chyba upalnego) tygodnia :))

Na upalne popołudnie....

2011-06-05T16:17:00.003+02:00

Ufff.... upalnie dziś, gorąco, duszno... weekend spędzam w mieście. Gotować w taki upał to masakra, a coś zjeść trzeba. Na szybko znajduję przepis o PIZZOWYCH MUFFINKACH.
Tak! To jest to :))

Niewyględne są nieco, ale smakowite.

Potrzeba:
2 łyżki oliwy
2/3 szklanki drobno posiekanej cebuli
2/3 szklanki drobno posiekanej czerwonej papryki
2/3 szklanki mąki (ja dałam trochę więcej, bo coś mi mało tej mąki w przepisie a i tak wyszły trochę za mokre dlatego niewyględne)
2 łyżeczki proszku do pieczenia
1,5 łyżeczki świeżego oregano (ja dałam bazylię, bo nie miałam oregano)
1/2 łyżeczki suszonego oregano (dodałam gotową przyprawę do pizzy bo też nie mam suszonego)
łyżeczka cukru (zapomniałam dodać ;-)
1/4 łyżeczki suszonego czosnku (dodałam 4 ząbki świeżego)
1/4 łyżeczki soli (też nie dawałam, bo jest w przyprawie do pizzy)
1/3 szklanki mleka
1/3 szklanki rozdrobnionego sera feta
1 jajko
2 łyżki koncentratu pomidorowego
2 łyżeczki posiekanych czarnych oliwek (zamiast nich dodałam suszone pomidory)

Na oleju podsmażyłam cebulę i paprykę. Wymieszałam mąkę, proszek do pieczenia i przyprawy w jednej misce, w drugiej zrobiłam "mokre" czyli mleko, ser, jajko, koncentrat pomidorowy, cebula, papryka. Wymieszałam jedno z drugim i wypełniłam masą foremki muffinkowe (użyłam silikonowych, takich na 6 szt. - mam takie dwie, ale można włożyć w papilotki i do foremek blaszanych).
To wszystko do piekarnika na ok. 20 min. w temperaturę 200 stopni. W przepisie zalecają nagrzewać piekarnik. Ja wkładam do zimnego. Ale mój szybko się nagrzewa bo używam "połowy" piekarnika.

Myślę, że ze składnikami można szaleć na całego i dorzucić co komu smakuje.

A na deser.... hm..... też jakoś nic nie pasuje. Za lodami nie przepadam..... ale, ale.... przecież jest coś pysznego SORBET TRUSKAWKOWY. A tu cała wielka micha truskawek przede mną.
Zrobić to też prosto.

Truskawki miksuję z cukrem, potem siup do plastikowych pojemników (większych, mniejszych co mam wolne) zamrażarka na maksa (-24 st. ) i po 2-3 godzinach mam przepyszny, zimny jak licho deserek.
Normalnie jak się robi sorbet z dodatkiem wody czy soku, czy jakiego innego trunku, trzeba go co jakiś "przegrzebać" widelcem albo blenderem, żeby nabrał takich apetycznych grudek, ale truskawki same w sobie są tak soczyste, że nie do miksowania nie dodaję żadnej cieczy.

Dodatkową korzyścią jest brak w nim mleka, jajek i całej masy kalorii (no poza tym cukrem, ale on ponoć krzepi ;-)

No to teraz mogę sobie usiąść, odpocząć po całej tej robocie, delektować się lekkim jedzonkiem i popijać czymś mocno schłodzonym lub wręcz mrożonym :))

Ściskam i życzę udanego popołudnia!!!

Zaczyna się lato

2011-05-30T11:55:00.003+02:00

U mnie lato zaczyna się pierwszymi truskawkami, potem przychodzi w postaci przydrożnych chabazi, które wnoszą do domu jego posmak.
Potem wkrada się migotaniem światła, które usilnie przebija się przez brzozy rosnące pod domem i delikatnym szumem ich liści.
Cisza dookoła sprawia, że z lekka ogarnia mnie lenistwo i z przyjemnością zasiadam na kanapie by spojrzeć na swoje otoczenie.

Uściski przesyłam życząc Wam udanego tygodnia!!!!!

Nareszcie są....

2011-05-26T10:45:00.003+02:00

Aromatyczne, słodkie, kuszące.... zawsze kojarzą mi się z latem, wakacjami, słońcem... Uwielbiam je w każdej postaci. Gdy zaczyna się sezon truskawkowy królują w moim menu...

Pozdrawiam Was truskawkowo :))

Pomocnik kredensu i kawałek mojej pracowni

2011-05-21T16:51:00.007+02:00

Kredens pokazywałam w poprzednim poście, w nowej szacie. TUTAJ można zobaczyć go jak wygląda bez białych firanek.

A dziś obiecany pomocnik, bo tak nazywa się ten mebel. Pewnie byłby praktyczniejszy z szufladami, ale niestety jest jaki jest. Obszerny, pojemny i piękny.

Na zdjęciach poniżej pokazuję go bez lustra, bo normalnie stoi na nim oparte duże lustro w złoconej ramie (rama była kiedyś ramą obrazu). Nie udało mi się niestety sfotografować szczegółów zdobniczych, za to prezentuję go w całości na tyle, na ile udało mi się go wydobyć spod przeróżnych rzeczy jakimi normalnie jest "zawalony".

Rzeczą, którą na nim najbardziej lubię jest ten manekin. Wprost go uwielbiam.

I fragment mojej małej pracowni. Zakradło się do niej trochę elementów marynistycznych, ale tak je lubię, że zanim ostatecznie trafią do pokoju mojego synka, muszą nacieszyć moje oczy.

Wyprodukowałam też nieco błękitnego szkła, metodą Elisse. Świetnie zgrały się z niebieską tabliczką i muszelkami tworząc całkiem letni, plażowy wręcz klimat (i znów mnie ciągnie do nadmorskich klimatów :))

Oraz kule bosmanki (bo tak to się chyba nazywa) które ostatnio zrobiłam tylko po to by mieć ich kilka do dekoracji.

W zbliżeniu z różnych rodzajów lin i sznurów oraz różnej wielkości. Świetny element dekoracyjny.

No to tak króciutko o miejscu w którym tworzę swoje prace. Normalnie panuje tam twórczy lub mniej twórczy, ale..... bałagan.

A teraz zmykam trochę odświeżyć umysł....

Pozdrawiam Was gorąco i życzę słonecznego weekendu!!!!!

EDIT:

Manekin jest z allegro, widziałam kiedyś podobny na jakimś blogu, piśmie, albo książce o wnętrzach. Nie pamiętam, ale zakochałam się w nim okropnie. No i gdy tylko go zobaczyłam MUSIAŁAM go po prostu mieć!!!!

TUTAJ podaję link jak zrobić kule bosmańskie, w sumie to jest bardzo proste, też wcześniej nie robiłam takich rzeczy, a straszliwie podobają mi się wszelkie węzły marynarskie. Linę (sznur) kupiłam w hurtowni pasmanteryjnej, właśnie z myślą o marynistycznych tworach.
Ale można kupić w marketach budowlanych na metry.

Pozdrawiam niedzielnie :)))

Mały lifting

2011-05-11T14:34:00.005+02:00

Trochę ostatnio porządkuję przestrzeń. Jestem strasznym zbieraczem różności. Lubię przedmioty. Lubię je zbierać, gromadzić, mieć... no po prostu ten typ tak ma ;-)

Patrząc jednak na moje otoczenie czasem mam wrażenie, że jest nieco męczące z tymi wszystkimi drobiazgami.

Postanowiłam trochę ujednolicić moje wnętrze i zaczęłam od jadalni; kredensu, stołu i krzeseł. O ile kredens zostanie, tak stół i krzesła planuję wymienić na coś bardziej solidnego i klasycznego.

Stół jakiś czas temu pokazywałam w wersji szarej TU, no i fajny był, ale.... szarości jednak pasują do bardziej ascetycznych wnętrz. Poza tym farba, której użyłam okazała się zbyt słaba do powierzchni tak często i mocno używanych jak stół. I po jakimś czasie wyglądał mało atrakcyjnie.

Doszłam do wniosku, że tym razem pomaluję go na biało. W zasadzie całe swoje życie był czarny i chyba tak było mu najlepiej. Ale czas na kolejne życie...

Rzeczywiście jest jaśniej. Zresztą lubię białe stoły.

Krzesła ubrałam w białe, lniane poduszki. No i też im lepiej.

Kredens dostał białe firaneczki ozdobione mereżką i monogramem. Myślę, że nawet pasuje.

Monogram i mereżki.

Szybki jak się okazało, mają dwa odcienie i ta środkowa jest bardziej zielonkawa, ta po prawej najbardziej ukazuje biel firanek... No cóż urok starych mebli :)

Teraz mogę upychać w nim różności :))

Na razie podoba mi się :))

Pozdrawiam Was serdecznie i baaaaardzo słonecznie :)))

Lubię poniedziałek

2011-05-09T14:11:00.003+02:00

Tym stwierdzeniem pewnie narażę się.... bo wielu ludzi nie lubi poniedziałku. Po weekendzie nie chce się rano wstać, potem często stoi się w korkach, wszyscy zaspani, trochę rozleniwieni, a tu cały tydzień pracy.... do kolejnego weekendu....

Ja mam podobnie, rozkręcam się tak koło 12, a potem czas tak szybko płynie, że ani się obejrzę, a już prawie koniec dnia, a potem szybko robi się koniec tygodnia.
Lubię jednak te chwile gdy wciąga mnie twórczy wir i mam mnóstwo pomysłów, planów. Zbieram je wszystkie i jakoś tak gładzę, cieszę się nimi, doglądam, podglądam, oceniam i wymyślam dalej.

Ostatnio mam twórczy nieład w głowie, pomysłów i projektów całe mnóstwo. Aż mi czasem żal gdy na dworze świeci słońce, jest pięknie i ciepło, tak jak dziś, a mnie się nawet nie chce nosa wychylić, bo mi wena ucieknie....

Życzę wszystkim udanego, ciepłego i słonecznego tygodnia!!!

Lekko i romantycznie...

2011-04-28T10:46:00.002+02:00

Po tych zgrzebnych i surowych ozdobnikach mam chęć na coś wyjątkowo słodkiego, delikatnego, kobiecego, dziewczyńskiego i romantycznego. A to chyba przez to, że przewijałam się ostatnio przez kwitnące kwiecie w moich ogrodach. Faktycznie, wiosna i jej urok wysubtelnia zmysły..... można utonąć w kwiatach, marzeniach i pomysłach...

Dziś słodko-słodki.... przeuroczy patchwork taki o jakim od dawna myślałam..... fajnie, że takie pomysły wpadają na wiosnę, mam wrażenie, że sama natura podsuwa kolorystykę i klimat :)) Drugi dla takiej malusiej dziewczynusi :))) Ale oba w przesłodkiej kolorystyce....
I już moja córcia zażyczyła sobie podobny.... a ja mam pomysł na kolejny....

A na razie trochę wiosennej delikatności i nie tylko, bo surowe, zgrzebne, proste pomysły pociągają mnie nieustannie.

Pozdrawiam Was gorąco :))

Wokół stołu

2011-04-25T19:13:00.000+02:00

Święta zawsze krążą wokół stołu. Nie ukrywam, że lubię utensylia stołowe. Uwielbiam len, wiklinę, ceramikę, szkło, sztućce, metale wszelakie ....
Generalnie wszystko co może służyć do ozdabiania stołu.

Tym razem podobnie jak poprzednio, prosto, prościej, najprościej. W zasadzie to co było pod ręką. No.... uszyłam dodatkowo podkładki pod talerze. Z megasurowego lnu ozdobionego haftowanym inicjałem. Podkładki odgapiłam z H&M, straaaaaaaasznie mi się podobają. Zresztą uwielbiam te klimaty.

Serwetki obiadowe też dostały "obrączki" z paska surowego lnu.

Ten kolorowy akcent w poprzednim poście pojawił się na chwilę, by nieco przełamać szarości, zgrzebności i biele. Zresztą nie ukrywam, że tak mnie ujęła słodka kolorystyka pianek wielkanocnych, że postanowiłam wykorzystać je.

A teraz trochę moich zgrzebności.

Piękna pogoda, kwitnące drzewa, świeżość wiosennej zieleni zachęcała do spacerów po ogrodzie. Z wielką przyjemnością oglądałam detale budzącej się wiosny.

Dziś już nie ma tak pięknego słońca, nad ranem spadł deszcz... no cóż w końcu mamy lany poniedziałek ;-)
Dziękuję serdecznie za wszystkie życzenia świąteczne, pozdrawiam gorąco i udanego śmigusa życzę!!!!!

Wielkanoc

2011-04-21T10:51:00.004+02:00

Kochani!!!

Już dziś chciałabym złożyć Wam życzenia radosnych, pogodnych i rodzinnych Świąt Wielkanocnych.
Dużo śmiechu i zabawy w lany poniedziałek. Trochę odpoczynku i smakowitości na stole :))

Ściskam i do zobaczenia!!!

Szaro, biało, zgrzebnie i wygrana w candy :)

2011-04-12T13:21:00.004+02:00

Jakoś nie mam pomysłu na dekoracje świąteczne. Ale czasem tak jest, że dobre pomysły rodzą się w ostatniej chwili...
Oglądam sobie co się dzieje na Waszych blogach i stwierdziłam, że może i u mnie czas coś zrobić w sprawie dekoracji, choćby stołu.

Wpadły mi w ręce przepiórcze jajka, trochę zgrzebnego lnu, białe hortensje i tak sobie pomyślałam, że to całkiem fajna kolorystyka na Święta. Zrobiłam małą przymiarkę i chyba będzie dobrze.
Delikatnie, prosto i stylowo.

A w candy u modeliste wygrałam taką oto śliczną poduszeczkę :)) Jest bardzo ładna i bardzo się z niej cieszę :)) Dziękuję :))

Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie, u mnie dziś wreszcie ociupina wiosny za oknem :))) Życzę więc duuuużo ciepła i słońca.

Wiosna i poduszki

2011-03-28T10:21:00.002+02:00

Zaprosiłam wiosnę do domu :)
Od razu zrobiło się jaśniej, weselej i bardziej kolorowo. Ale także za sprawą poduszek, które ostatnio dosłownie chodzą mi po głowie.
Nie będę zbyt oryginalna mówiąc, że je lubię. Bez nich byłoby jakoś tak.... niewygodnie. Oglądam mnóstwo inspiracji i wszędzie tam gdzie widzę poduszki zatrzymuję się na dłużej.
Regały sklepowe, kanapy, łóżka, łoża, fotele, szezlongi, a na nich poduszki... poduszki... poduszki...

Kwieciste, pasiaste, gładkie, futrzaste, patchworkowe, haftowane, malowane, drukowane, z aplikacjami, z guzikami, trokami.... i co tam jeszcze można wymyślić. Z lnu, bawełny, worka, płótna i innych, mniej lub bardziej wymyślnych materii.
A jak jeszcze w pobliżu znajdzie się jakaś fajna, kolorowa, patchworkowa, pikowana albo i dziergana narzuta.... no to chyba wystarczy, żeby poczuć radość istnienia :)

Wymodziłam więc na fali zachwytu trochę poduszek. A mam jeszcze sporo pomysłów i projektów :)
Płócienną zasznurowałam niczym gorset. Bardzo lubię ciekawe wiązania, guziki, troki...

W tej zamiast nadruku czy naprasowanki wykorzystałam haft, a motyw pewnie znacie z bloga The Graphics Fairy.
Całkiem fajny efekt, no i zdecydowanie trwalszy.

Tu już "różane" klimaty. Patchworkowa jest pikowana i wykończona falistą ramką :))

I u mnie zagościły motyle, ostatnio sporo ich widzę na blogach. Ta tkanina dłuuuuugo czekała na swoją premierę :)
Jeszcze jedna, lniana w całkiem wiosennych kolorach...

Futrzana z lamy.... sztucznej oczywiście, może mało wiosenna, ale lubię futerka, ich miękkość, puszystość i to, że czasem w chłodny wieczór można się nim ogrzać. Stąd też mam sporo futrzanych narzut i narzutek.
Obok płócienna w paseczki z ciekawymi mosiężnymi guziczkami. Też w dość nietypowym rozmiarze, ale bardzo lubię długie poduszki.

No to tyle na dziś :) Mam nadzieję, że miło zaczęłyście tydzień. Choć powiem, że wstać to mi się dziś absolutnie nie chciało, niby tylko godzinka snu mniej, a już jakoś tak.... prawie do poduszki ;-)

Ściskam :))

Nieśmiało o wiośnie....

2011-03-21T09:35:00.003+01:00

Bardzo nieśmiało jeszcze, choć chciałoby się już więcej słońca, ciepełka, zieleni.... Ale jeszcze trochę..
Co roku podziwiam te"maluchy" jak świetnie radzą sobie z zimnem, wiatrem, a nawet śniegiem... Przyroda jest jednak wielka.

Tu już też coś zaczyna się dziać :))

Drewno zawsze przyciąga mój wzrok.... też jednak kojarzy się z ciepłem. Palące się w piecu czy kominku, ciepłem drewnianej podłogi.

Lubię jego zapach, kolor i fakturę...

Mieszkańcy tych domków niechętnie budzą się..... choć słońce wczoraj zachęcało do wyjścia na zewnątrz, to zimny wiatr nie zachęcał do spacerów. Nie ma się co dziwić, że wolą siedzieć w ulach.

Skoro nawet ten mieszkaniec domu za żadne skarby świata nie chciał wyjść, wychylił co prawda nos, skrzywił się i poszukał schronienia w ciepłej narzucie, a jego mina wyraźnie mówiła: dajcie pospać, do wiosny jeszcze czas....

No to widać do wiosny zostało trochę czasu ;-)

Pozdrawiam Was serdecznie :))))))

for Japan with Love

2011-03-18T18:09:00.004+01:00

Kolor i recycling

2011-03-07T09:55:00.004+01:00

Wiosna i słońce budzi potrzebę koloru. Dziś tak po prostu same wpadły mi w ręce kolorowe ołówki, zaraz potem kolorowe butelki... i... słońce spojrzało przez kolorowe szkło :))

W moim najbliższym otoczeniu mam barwy stonowane, zgaszone, kolory ziemi... odcienie bieli, czerni.... pewnie dlatego od czasu do czasu ulegam urokowi kolorów :)

Jakiś czas temu wyprodukowałam sobie taki herbaciany set. Trochę zaczęły mnie drażnić kolorowe puszki po herbatach. Zwłaszcza, że puszki były stare, ich zawartość ciągle się zmieniała i zmienia, a ja po prostu zapominam co jest w środku :)

Farba tablicowa ujednoliciła kilka z nich, drewnianą skrzyneczkę na herbaciane akcesoria i mam przynajmniej jakie takie pojęcie co w czym jest.

W ramach recyclingu wykorzystałam także kilka puszek po kocich karmach tudzież innych spożywczych produktach.

Mała rzecz, a cieszy :)))

Życzę pięknego, wiosennego tygodnia, choć nocny mrozik jeszcze trzyma....

Czyżby wiosna?

2011-03-02T15:42:00.005+01:00

Jeszcze w poniedziałek pisałam o zimie, a tu takie miłe zaskoczenie, takie lubię :)))
Nie mogłam sobie odmówić kupna odrobiny wiosny... Słońce cieszy, choć noce jeszcze chłodne, to jednak jego promienie cudownie rozgrzewają ciała i dusze :))

Szale jakoś dziwnie rozwiewają się, płaszcze rozpinają, rękawiczki gubią w czeluściach torby....

Pomysły kiełkują... niczym wiosenne pędy ;-)

Moje ostatnie nocne poczynania.
Wydruki, kalka, pędzel, tusz, fantastyczny len... no i.... mam kilka stylowych poduszek na kanapie :)))

I naturalnie zielenina... na razie w postaci drobniutkich ziarenek ukrytych w ziemi, ale mam nadzieję, że uda się coś z tego wyhodować :))

Pozdrawiam wszystkich słonecznie i wiosennie :))

Zima trzyma

2011-02-28T12:15:00.007+01:00

Choć słońce świeci, mróz jednak nie odpuszcza. No cóż, to końcówka lutego, więc jeszcze ma prawo pomrozić.
Z zimą się nie żegnam, wręcz przeciwnie ten okres przejściowy jest najbardziej zdradliwy. Niby ciepło, a zimno.
Ponieważ lubię arktyczne powietrze podczas snu, zakręcam kaloryfery, rozszczelniam okna... i marznę. Sprawiłam (uszyłam) więc sobie futrzaną narzutę. Wielką i ciepłą.

Narzut mam zresztą kilka, lubię wtulać się w ich ciepło. Jeszcze przed świętami Bożego Narodzenia Jolanna obdarowała mnie wielkim pudłem różnych włóczek. Ucieszyłam się, choć jak zobaczyłam ile tego jest, zaczęłam zastanawiać się co z tym zrobić. Najpierw pomyślałam o najbardziej vintagowej narzucie świata, ale potem pojawiło się kilka innych pomysłów.

Na pierwszy ogień poszła brązowa włóczka i powstała niewielka narzutka w warkocze, mój ulubiony wzór "drutowy". Mam jeszcze w planach wymodzić kolejną z czarnej włóczki, również w warkocze.

Z białej, zaczęłam dziergać narzutę dla Małgosi. Na początku nie bardzo wiedziałam jak robić ten wzór, ale jakoś doszłam do tego jak to ma być: fale i dziury ;-))

Pomimo bratania się z zimą zaczynam myśleć o wiośnie. A kusi ona na blogach, w kwiaciarniach, sklepach :) wszędzie wiosenne kwiecie. U mnie również ożywiło dom i stało się miłym dodatkiem przedpołudniowej kawy z ciasteczkami owsianymi.

Pozdrawiam serdecznie i życzę udanego tygodnia!!!

Czarno na białym, czarno na czarnym...

2011-02-24T14:49:00.008+01:00

Kiedy projektowałam poduszki dla Dagi wiedziałam, że na tym się nie skończy. Połączenie bieli i czerni, czerni i bieli, czerni z szarością, złotem czy brązem jest zawsze eleganckie, ponadczasowe, dodaje wnętrzom szyku, tajemniczości, wytworności.
Wpadł mi ostatnio w ręce czarny len, odleżał swoje jak większość tkanin u mnie... zaraz potem biały len, no i powstało kilka nowych rzeczy.

Serwetki z monogramem, tu użyłam brązowych, satynowych nici. Efekt bardzo mi się podoba.

Czarno na białym, mam też na myśli ów czarny hafcik na białym, lnianym bieżniku. Ten wzór urzekł mnie od pierwszego spojrzenia.

W tle poduszka o jakiej myślałam od jakiegoś czasu. Podoba mi się jej lekkość i delikatność. W planach mam okrągłą.

Moje ulubione kieszonki na sztućce. Z czarnym haftem. W środku mają białą podszewkę w cieniutkie, srebrne paseczki :)

Monogram na tych serwetkach jest z szarych satynowych nici, też niezły efekt, choć bardziej podoba mi się brązowy :)

I jeszcze jeden zestaw kieszonek na sztućce. Te ozdobione podobnie jak poduszka, wydają mi się takie trochę pościelowe. Ale myślę, że ten sposób zdobienia świetnie może się sprawdzić na obrusach, bieżnikach czy nawet zasłonach.

Dagi ofiarowała mi literkę R :)) oczywiście czarną :)) dostałam jeszcze dwie biało-czarne tabliczki, ale te pokażę gdy w końcu zainstaluję je w kuchni, bardzo dobrze wpisały się w stylistykę mojej biało-szaro-czarnej kuchni. Dziękuję Ci Dagi :))

Ale kuchni poświęcę osobny post.

Pozdrawiam Was serdecznie i słonecznie :))

LOVE? LOVE! LOVE...

2011-02-14T10:27:00.004+01:00

Podobno miłości ma się tyle, ile ma się jej w sobie...

Wszystkim Zakochanym i nie tylko, serdeczności ślę :))

Biało, bielutko....

2011-02-06T16:23:00.004+01:00

Nie... nie od śniegu, po ostatnich wichurach, po których otoczenie wygląda jak wielkie wysypisko śmieci, kartonów, torebek foliowych, petów, gałęzi, patyków i innego dobra... wyjrzało w końcu słońce.

Jakoś tak nieśmiało, z szalem zimnego wiatru, ale przynajmniej ucieszyło oczy. Ukazało w całej okazałości marność tego świata, ale z lekka poprawiło nastrój.

Wokół mnie biel. Ale biel tkanin, lnu, lnianego płótna, koronek i niezwykle urokliwych papierowych pon-ponów, które z zachwytem oglądałam na blogach. Przepis na zrobienie ich znajdziecie na blogu Dagi.

Są niezwykle proste w wykonaniu, ja użyłam najzwyklejszego w świecie papieru śniadaniowego, lekkie, świeże i doskonale nadają się do rozmaitych dekoracji. Wprost nie mogłam się powstrzymać przed zrobieniem kolejnego :)

Bardzo podobają mi się takie delikatne, różowe i coś muszę wymyślić w temacie różowego papieru. A teraz kilka migawek z mojego białego świata.

Biała firanka daje przyjemne, miękkie światło. Nie udało mi się złapać słońca, ale wyobrażam sobie, że będzie bardzo przyjemnie gdy w końcu pokaże się na dłużej.

Białe również serduszko, które fajnie wygląda na ciemnym tle mebla. Jednym słowem, biel górą.

Pozdrawiam Was serdecznie życząc miłego i słonecznego tygodnia :))

Raz, dwa, trzy... wychodź ty...

2011-02-01T13:14:00.003+01:00

Niedobór słońca, a w zasadzie prawie jego brak niestety mocno odczuwam. Tak burej zimy nie pamiętam od dawna. Niby jest trochę śniegu, lekki mróz, ale jakoś tak fe....

Tym mocniej chce się wiosny, a tu nawet moje hiacynty coś niechętnie wychylają główki. No nie.... mam nadzieję, że one nie dadzą się.

Na poprawę nastroju drożdżówki z serem według przepisu Elisse. Nie robiłam nigdy drożdżówek, w ogóle mam małe zaufanie do drożdży, ale wyszły pyszne i dziś zrobiłam powtórkę.

Hiacyntom zafundowałam skrzyneczkę z numerkami. Robiłam ostatnio szablony takich stylowych cyferek, no a wiadomo jak się człek czegoś uczepi, to chodzi i smaruje na czym się da ;-)

Skrzyneczka znajdzie swoje miejsce w mojej graciarni jako pojemnik na farby.

Woreczki też dostaną jakąś pachnącą zawartość. Oba "zrobione" są pisakami do tkanin.

No i takie marne coś wychyliło łebek z zielonego kokonika. Czy coś takiego może zapowiadać wiosnę?????

Wiem, wiem.... że to dopiero początek lutego... ale przydałoby się choć odrobinę tego świeżego życia :))

Pozdrawiam Was serdecznie :))

Kredens

2011-01-18T11:34:00.003+01:00

Uwielbiam kredensy... właściwie mogłabym mieć je w każdym pomieszczeniu, począwszy od kuchni, poprzez pokoje, przedpokoje, aż po łazienkę a raczej pokój kąpielowy, bo chcąc eksponować tak piękne meble, nie można ich zamknąć w zwykłej łazience.

Póki co muszę się zadowolić tym jednym, zdobytym kilkanaście lat temu z garażu pewnego domostwa, gdzie w stanie rozłożonym służył panom budowlańcom jako stół śniadaniowy i nie tylko...
Efekt możecie sobie wyobrazić, zapaćkany zaprawą, z poobrywanym fornirem, odznaczonymi różnymi kształtami naczyń używanych przez rzeczonych panów. Śladami odciśniętych petów...

Bufet był w stanie fatalnym. Takim, że koledzy męża gdy go przywieźli, zapytali czy te dechy do piwnicy mają zanieść.

Po tygodniu mozolnej pracy, przecieraniu, nacieraniu, uzupełnianiu, doklejaniu, wreszcie lakierowaniu złożyliśmy owe dechy. Już samo składanie, logika łączeń jest dla mnie czymś fascynującym. Proste, pomysłowe i trwałe.
Dlatego lubię stare meble....

Lubię go za jego prostotę, funkcjonalność, pojemność i trwałość, bo przeżył kilka przeprowadzek, skręcań i rozkręcań, i ma się dobrze.

Lubię go bo tak samo dobrze wygląda wszędzie, choć nie ukrywam, że w moim kamienicznym mieszkaniu prezentował się najlepiej.

Kredens ów posiada pomocnik, czyli coś w rodzaju komody tyle, że bez szuflad. Jest pięknie zdobiony i niezwykle pojemny.

Pokażę go następnym razem, stoi w mojej pracowni i muszę go odgruzować ;-)

Lubię jego detale...

Kryształowe szybki, przez które świat wygląda trochę inaczej.

I to, że można dopasować do niego różne dekoracje. Zwłaszcza takie, jakie lubię. Dlatego powstała firanka z bawełnianej surówki, z piękną szydełkową wstawką i monogramem.

Sporo ostatnio projektuję. Hafty wciągnęły mnie bez reszty. Takich firanek powstanie jeszcze kilka, będą do obejrzenia na moim drugim blogu i kupienia jeśli komuś spodobają się :)

Pozdrawiam Was serdecznie :))

Witajcie w 2011!!!!!!!!

2011-01-03T11:54:00.005+01:00

Witajcie Kochani!!!!!

Właściwie ten post miał być jeszcze w starym roku, ale 2010 przegonił mnie o wiele szybciej niż to sobie wyobrażałam i dopiero dziś udało mi się spokojnie zasiąść do komputera.
Nowy Roku już powitał mnie biegiem na tyle, że moje jedyne noworoczne postanowienie: BRAK POSTANOWIEŃ, zakończyło się ułożeniem długiej listy rzeczy do zrobienia ;-)

Dziękuję za wszystkie noworoczne życzenia i ciepłe słowa, które otrzymałam od Was, życząc Wam również szczęśliwego, spokojnego, hojnego, radosnego, twórczego roku. Aby zdrowie nie opuszczało nas ani na chwilę, uśmiech nie schodził z twarzy, a wszelkie smuty poszły sobie precz!!!!

Ściskam więc mocno wszystkich zaglądających:))))

Kropla świątecznego blasku

2010-12-27T10:05:00.006+01:00

Jeszcze się tli...
Takie małe spojrzenie za siebie.

Święta już za nami, czas refleksji, zadumy, oderwania od codzienności.... Moje przyniosły mi wiele przemyśleń, nowego spojrzenia na życie, trochę nowej wewnętrznej radości, trochę smutku, trochę wymarzonej ciszy...
A jakie były dla Was?
Zaglądałam na blogi i wszędzie tak samo cudownie, wzniośle, pięknie...

Pozdrawiam Was serdecznie i gorąco dziękuję za piękne życzenia :)))

Wesołych Świąt!!!!!

2010-12-23T10:18:00.010+01:00

Kochani!!!!

Czas jednak nie jest moim sprzymierzeńcem... biegnie szybciej niż ja.... Tymczasem znikam i mam nadzieję odpocząć od zgiełku, natłoku myśli i spraw....

Życzę Wam Cudownych Świąt, pełnych miłości, życzliwości, rodzinnego ciepła... refleksji w blasku bożonarodzeniowych drzewek...
Stołów pełnych smakowitych potraw, zapachów, kolorów...
Spełnienia marzeń i tęsknot, radości w odkrytych podarkach...

WESOŁYCH ŚWIĄT!!!!!

Święta coraz bliżej :))

2010-12-09T12:06:00.010+01:00

Świąteczna atmosfera zaczyna panować już wszędzie. Urokliwe wystawy sklepów, dekoracje centrów handlowych i naszych domów uświadamiają, że już niedługo Bożne Narodzenie... najbardziej rodzinne, klimatyczne i pachnące Święta.

U mnie też, choć z pewnym opóźnieniem, świąteczna aura wkrada się w zakamarki domu.

Skarpety świąteczne już wywędrowały do mojej galerii,

Kubeczki i miseczki też dostały świąteczne ubranka w postaci gwiazdek śniegowych.

Wymodziłam też trochę pierniczków masosolnych, do ciasta dodałam przyprawy piernikowej, żeby ładnie pachniały, a wykończyłam farbami do porcelany. Chciałam aby wyglądały jak najbardziej piernikowo :))

Butelkę na wino ozdobiłam zawieszką-rękawiczką z masy solnej, a zamiast etykiety papierowej wymyśliłam namalowaną farbą tablicową, na której można napisać dedykację czy jakąś zabawną informację dotyczącą zawartości.

Przyda się na różne okazje :)))

Pozdrawiam gorąco wszystkich odwiedzających :))))

Powoli zabieram się za Święta :)

2010-11-26T10:32:00.003+01:00

Dość powoli....bo nie czuję jeszcze klimatu Świąt.

Po ubiegłorocznych laleczkach, aniołkach, królikach, tildach i innych stworzeniach nie mam zupełnie ochoty na robienie czegoś co ma ręce i nogi czy tylko nogi i głowy ;-)

Świąteczna czerwień króluje na wielu blogach. I u mnie powstało kilka rzeczy w typowych bożonarodzeniowych barwach, ale generalnie na same Święta mam inną koncepcję i jak już wszystko sobie przygotuję pokażę.

Tym razem taki misz-masz, trochę poduszek, poduszeczek, wianki, skarpeta-but mikołajowy i małe lichtarzyki do świeczek, które niegdyś zdobiły drzewko mojej babci, a chwilowo przytuliły się do brzozowego wianka, który też nabierze bardziej świątecznego charakteru.

Taka trochę romantyczna w klimacie, jest zaczątkiem romantycznej pościeli, którą zaczynam tworzyć.

Mikołajowa skarpeta-but. W tym klimacie powstaje jeszcze kilka, no.... może trochę mniejszych ;-)

Lichtarzyki mojej babci, uwielbiałam je od zawsze i zawsze odkąd je mam. Rzadko używam, z powodów wiadomych, ale są dla mnie miłym wspomnieniem. Zwłaszcza, że mam sporo bardzo starych ozdób choinkowych, moja babcia zawsze miała najpiękniejsze drzewka na świecie. Wielkie 3 metrowe, pachnące lasem i bajecznie kolorowe.

Na koniec trochę blasku z lampionów, które udekorują świąteczny stół. Właśnie chyba te wszystkie światełka tworzą magię Świąt Bożego Narodzenia..

Ściskam Was mocno :))

Do kuchennej szuflady

2010-11-09T09:56:00.002+01:00

Nie wiem czy to tak w ramach myślenia o przedświątecznych porządkach czy też czymś nowym w mojej kuchni, wymodziłam takie kieszonki na sztućce. Zaczynam ich mieć coraz więcej (sztućców rzecz jasna), ale też nie wszystkie są używane, więc mogą sobie spokojnie czekać ukryte w tkaninowych ubrankach, aż przyjdzie ich kolej na stół.
Takie stylowe kieszonki marzyły mi się od dawna.

Połączenie bieli i czerwieni tworzy w kuchni wyjątkowy klimat. Ciepła, przytulności, takiego zadomowienia się. Może dlatego, że w starych domach królowały czerwnone hafty i monogramy. Zresztą kuchnia to jakieś takie wyjątkowe miejsce, a i ja zaczynam w swojej czuć się dobrze.
Myślę, że też za sprawą takich drobiazgów.

Kupiłam też niedawno sześć noży do masła, ot takie proste, delikatne, nieduże... i znów nawiązujące do moich ulubionych klimatów.

Pozdrawiam Was serdecznie :)

Detale i zdobycze

2010-10-27T18:05:00.005+02:00

Uffff.... nareszcie przy własnym laptopie.
To jednak dowód na to jak człowiek przyzwyczaja się do RZECZY.

Do detali również, te w moim domu spełniają dość ważną rolę.
Lubię ich obecność, lubię czasem tak po prostu spojrzeć na nie, nieco innym okiem. Czasem wykorzystać do zupełnie innych celów.
Inspirują mnie, zachwycają, czasem ich nie dostrzegam. Po jakimś czasie znów się odradzają.

Pewnie wiele z Was tak ma.

Dziś chciałam pokazać kilka drobiazgów, wygrzebanych z kredensu oraz z nieukrywaną radością nabytych na sobotnim, chłodnym, ale słonecznym "flumarku".

Poza tym kilka zrobionych, w postaci woreczków na lawendę z monogramami, a za tymi wprost szaleję :)) patchworkowego obrusiku ze ścierek kuchennych (jest jeszcze nie skończony, mam zamiar dodać hafty, no ale znów niestety niemożność korzystania z MOJEGO laptopa uniemożliwiła mi dokończenie dzieła. Pokażę oczywiście wszystko wkrótce :))

Stare szkło od mikroskopu w mosiężnej, zakręcanej tubie... przywodzi na myśl stare sale biologiczne, laboratoria, dawną precyzję, doskonałość, prawie niezniszczalność... prawie nieśmiertelność....
Przedmiot ten ma swoją historię, ale nie chcę o niej pisać. Dla mnie to ważna pozostałość po minionych czasach, wspomnienia ludzi, których już nie ma...

Drewniana klamerka do bielizny, również zdobyczna, mam szansę na więcej i już się cieszę :)))

Urokliwe posrebrzane talerzyki, świetnie zaprezentowały się z minispinaczami :)

Stare opakowania leków, w tym szklanym trzymam szafran. Myślę, że idealnie pasuje wielkością, nie tylko w sensie pojemności :)

No i coś o czym marzyłam.... przedwojenne wieszaczki. Udało mi się kupić trzy i jestem zachwycona :) Teraz potrzebny jest kawał starej dechy i super wieszak będzie gotów.

U tego samego sprzedawcy wśród rozmaitych cacuszek znalazłam całkiem ciekawe łyżeczki, jak on twierdzi, do lodów. Ale do czegokolwiek są czy były, są nietuzinkowe, niebanalne i oczarował mnie ich kształt - szufeleczek :)

Na koniec rzecz, która naturalnie zachwyciła mnie od pierwszego spojrzenia. Siedem fantastycznych, starych szpulek. Są duże mają koło 11 cm wysokości, tak więc świetnie posłużą do przechowywania bawełnianych, szerokich wstawek czy koronek.

Jednym słowem zakupy udane, dobrze wpisały się w klimat rzeczy, które już posiadam. No i znów przekonałam się, że drobiazgi potrafią cieszyć.

Pozdrawiam Was gorąco :))

Zaległości....

2010-10-21T18:43:00.006+02:00

Witajcie Kochani :)

Na początek chciałam przeprosić za ten przydługi antrakt.
W końcu i mnie dopadły problemy sprzętowe, i to z tych grubszych w swym rozmiarze :(
Na szczęście powoli udaje się je opanować i mogę wreszcie zacząć publikować posty :))

Tym razem mam jeszcze trochę zaległej jesieni, tej pięknej i słonecznej. Dla mnie w tym roku jest ona jakaś wyjątkowa....
Zdjęcia raczej symboliczne, wszak za oknem jest to co jest.
Wiatr hula rozsypując liście, dziś nawet wyciągałam je zza kołnierza kurtki, zrobiło się już tak, że chce się wtulić w miękki, ciepły pled, ogrzać kubkiem gorącej herbaty, z refleksją spojrzeć w jasny płomień świecy....

Z przyjemnością więc patrzę na te zdjęcia, które zrobiłam jeszcze tydzień temu..

Kolejnym zwiastunem jesieni są... no właśnie ciepłe okrycia, te już dawno wywędrowały z szafy i teraz służą swoją miękkością, ciepłem....
Dołączyły do nich mitenki od Jadzi :))

Są przemiłe, dziękuję Ci Jadziu :))

Pozostając w klimacie jesiennego stołu.... może niezbyt jesienny, ale stół z dzisiejszego śniadania.

Taki ciut angielski wydał mi się, a to chyba za sprawą kolejnych podkładek, które uszyłam.
Będąc w klamociarni pani Eli kupiłam taką oto pokrywkę, do której przymierzałam się kilka razy. Idealnie dopasowała się do starego, porcelanowego półmiska po mojej babci.

Pozdrawiam wszystkich serdecznie :)

Las i skarby z Letniego Domku

2010-09-28T08:42:00.009+02:00

Las to moje nowe odkrycie w życiu, nie wiem dlaczego, ale nie lubiłam lasu. Przygnębiał mnie, zasmucał, nastrajał nostalgicznie i niezbyt optymistycznie...

Kiedyś i to całkiem niedawno zupełnie mi się odmieniło. Polubiłam, zatęskniłam i zakochałam się w leśnych zakamarkach. Odtąd uwielbiam włóczyć się pomiędzy drzewami szeleszcząc liśćmi pod stopami, wsłuchiwać się w jego odgłosy albo... ciszę.

Trzeba nutki szaleństwa by w niedzielny poranek jechać kilkaset kilometrów do ulubionego lasu.... ale warto... Lasu w dodatku pełnego słońca, magicznych cieni, zapachów...
Tak zachowałam jego piękno, jeszcze niezbyt jesienną aurę, bo drzewa nadal soczyście zielone.
I moją ulubioną zieleń mchu, od której wprost nie mogę oczu oderwać.

Letni Domek kryje w sobie mnóstwo tajemnic, przedmiotów pozornie bezużytecznych. Jednak tylko pozornie, świetnie bowiem służą jako dekoracje i nie tylko.
W ten sposób zaaranżowałam stół, wykorzystując tak dobrze wszystkim znane emaliowane naczynia. Kubeczki, talerze, miski....
W Letnim Domku i jego nieco surowych warunkach prawie niezniszczalne, choć nadgryzione zębem czasu.

Swoje miejsce znalazły też sztućce, które "upolowałam" na blogu Doroty, kilka szklanych butli ze świetnymi etykietami Dagi, ceramiczna kuwetka czy skrzyneczka, którą przerobiłam, inspirując się produkcją Ity, na tacę dodając jej jedynie uchwyty- muszelki. Postanowiłam jednak, że zostanie taka surowa, w ciemnym drewnie. Oszlifowałam ją jedynie, by drzazgi nie wchodziły w paluchy.

Dla ocieplenia i ukwiecenia stołu, uszyłam dwie tkaninowe, pikowane podkładki.

Patrząc dziś przez okno, aż się cieszę, że udało mi się zrobić trochę fajnych zdjęć i zachować odrobinę słońca.

Pozdrawiam wszystkich serdecznie :)))

Trochę lubię jesień....

2010-09-21T10:57:00.003+02:00

Jednak trochę lubię jesień.... Ranki rześkie, mokre, lśniące....
W dzień gdy ciepło, życie jeszcze tętni... wieczorem cichnie, kryje się i chowa w ciepłe miejsca.....

Uwielbiam wypady do letniego domku. Tym razem ogrzewał nas żar węglowej kozy. Jak wspaniale rozniecać ogień, patrzeć w jego płomień, grzać zmarznięte dłonie. Pić herbatę z metalowego kubka...

Prostota, która zachwyca i czaruje....

Pozdrawiam słonecznie :))))

Gałeczki...

2010-09-14T09:16:00.003+02:00

Wiecie, że uwielbiam styl marynistyczny.....
Kiedyś już wspominałam, że robię pokój Witka w tym klimacie. Niby sporo zrobiłam, ale zawsze jest coś nie tak. Długo zastanawiałam się jakie dobrać uchwyty do mebli.
Już nawet kupiłam mosiężne, ale.... wydały mi się trochę za poważne. Meble nie są jakieś nadzwyczajne... ot, jakieś całkiem proste, ale dość solidne produkcje Szynaka, które spodobały mi się dzięki płycinom w drzwiach, które mają tę zaletę, że można je wyjąć i założyć np. siatkę. Przymierzałam już tę siatkę, ale w pokoju chłopaka nie wygląda to zbyt dobrze, więc na razie płyciny zostają, a meble kiedyś pewnie pojadą do letniego domku i wtedy będę mogła zaszaleć ;-)))

Mam też nadzieję, że już niedługo uda mi się pokazać pokój Witeczka.

Szperając w sieci, co naturalnie uwielbiam robić :)))) znalazłam inspirację, która zachwyciła mnie to mało powiedziane, przyprawiła niemalże o zawrót głowy, palpitacje serca i oczopląs, no bo proste pomysły są najlepsze. I oczywiście natychmiast musiałam ją wdrożyć w życie.

Tym sposobem powstały takie oto gałeczki. Myślę, że będą fajnie wyglądać z białymi, trochę surowymi w klimacie, meblami. Jeszcze ich nie przymierzałam, bo tu trzeba będzie za wiertarę chwycić ;-) ale już oczami wyobraźni widzę, że to jest TO!

Ściskam w ten ponury dzionek :)))

Czy to już koniec lata...??

2010-09-06T11:41:00.003+02:00

Zimno dziś, mokro, deszczowo, szaro i buro :( Wczoraj jeszcze piękne słońce i krótka chwila lata, choć rano gdy wyszłam z kubkiem herbaty na taras, gdyby nie ów ciepły kubek w dłoniach, uciekłabym szybko.

Winobranie za pasem, jak co roku mam problem co zrobić ze sporą ilością winogron, a rosną jak szalone. Win domowych nie lubię, a może raczej nie umiem ich robić.
Może soki? Rok temu próbowałam zrobić takie maziajowate coś, co można wykorzystać do deserów czy ciast jako dodatek, ale nie znalazło uznania....
Nie mam pomysłu....

Ha! Za to znów wygrzebałam babcine cuda, piękne, rżnięte, kolorowe szkło. Kiedyś te kielichy nie budziły mojego zainteresowania, dziś mają dla mnie magiczne znaczenie....
Znaczy to, że czas uczy innego spojrzenia na te same rzeczy...

W letnim domku też gaśnie lato, jeszcze zielono, słonecznie, nawet jakby trochę letnio... ale już wyraźnie czuć klimat nadchodzącej jesieni.
A może jeszcze Złota zawita...????

Pozdrawiam Was gorąco i życzę słońca :))

Ćmielowski Lwów

2010-09-02T10:25:00.004+02:00

Jeszcze w temacie białej porcelany.... moja ostatnia miłość.
Ćmielowski Lwów!
Oczarował mnie bez reszty i grzebiąc gdzieś w pamięci przywołuję z dzieciństwa wspomnienia.... salaterki, sosjerki, półmiski na naszym stole.... o charakterystycznym, klasycznym, pięknym kształcie, koniecznie ze złoceniami. Niektóre w delikatne, drobne kwiatki....

Długo szukałam czegoś wyjątkowego, pięknego, niebanalnego i prostego jednocześnie. Na początek kubeczki... serwis kawowy i obiadowy na razie pozostaje w sferze marzeń... ale przecież warto mieć marzenia :))

Pozdrawiam wszystkich ciepło :)))

Ikea 2011

2010-08-30T18:33:00.005+02:00

Trafiło i na mnie ;-) pomysł ze spersonalizowaną okładką tegorocznego katalogu jest świetny. Już zasilił półkę z wnętrzarsko-dekoratorskimi ;-)

Miłe dla oka aranżacje, radosna, rodzinna atmosfera, dobre, praktyczne pomysły, wykorzystane do maksimum miejsca w domu, kuszące ceny ;-)..... a wszystko to ładnie i zgrabnie zapakowane w rozmiar XL :))))

Kilka rzeczy wpadło mi w oko, np. te urocze domeczki :)) Mam nadzieję, że znajdą się w pobliskim sklepie...

Mam też swojego faworyta. Prosty, trochę surowy, trącący nieco prowizorką Udden. Bardzo chciałam urządzić nim swoją kuchnię, ale dysponując metrażem siedem koma dwa doszłam do wniosku, że potrzebuje on więcej oddechu.
Może kiedyś....

Wybrałam bardziej klasycznego białego Adela, dla przełamania monopolu Ikei dobrałam porcelanowe gałki z Leroy Merlin i uważam, że jest nieźle, choć przyznam, że gdy zobaczyłam kuchnię po złożeniu, stwierdziłam 'banalna jakaś...' jednak przy moich poprzednich kuchniach wykazałam więcej polotu.
Ale nic, jest wygodna, dość pojemna, a grube, drewniane blaty spisują się świetnie i powiem, że charakteru już nabrały ;-))

Kolejny mój faworyt to Ektorp. Szukałam kanapy, która pasowałaby do moich starych gratów i do tego jeszcze miała funkcję spania, no i cenę dla ludzi.
No i w zasadzie spełnia wszystkie moje wymagania, jest megawygodna do siedzienia, leżenia, skakania, spania, nawet prania....

Jednak klapka na dole z przodu kanapy mogłaby być lepiej zrobiona zwłaszcza, że ta kanapa wcale taka tania nie jest...

Lubię romantyczne stylizacje....

Proste stołki, stoły i meble

Całą serię przydasiów kuchennych, tych mniejszych....

i większych....

Pościel w paseczki :))

A tę chciałabym mieć, bo szara :))

I na tym kończę, bo dziś ledwo udaje mi się posta sklecić :( tak to jest jak się na chwilę od blogera odpadnie, ale nic..... nadrobię ;-)))

Ściskam mocno wszystkich i ciepełka życzę :)))))

Powakacyjnie....

2010-08-10T13:51:00.003+02:00

Witam Kochani po wakacjach, moich wakacjach, bo przecież lato jeszcze trwa i cieszy, a sporo osób dopiero co wyjechało na wakacje.
Po prawie miesięcznej nieobecności wróciłam do domu. Pełna pomysłów i planów. Z radością spojrzałam na moje prace, te zaczęte i skończone. I te w planach.
Dom wydał mi się jakiś inny ;-) ale przyzwyczajam się i odnajduję w moich 'bałaganach' twórczych.

A tu miła niespodzianka od Bernadetty. Słodziakowa koneweczka, którą wylosowałam w candy. Dziękuję Ci, jest śliczna i już została zamówiona przez moją córcię. Z pewnością będzie stanowić uroczy dodatek do jej pokoju.

Zrobiłam też przymiarkę pledu, będzie chyba jeszcze ładniejszy niż poprzedni. Nieskromnie pochwalę się, że mam więcej niż połowę kwadratów. Te się chyba robi szybciej i wygodniej, są większe. Ale na razie i tak odkładam go, bo pracy mam sporo.

Powoli powstają kolejne woreczki, poduszeczki, woreczki lawendowe i inne rzeczy, które będę pokazywać na moich blogach.

Kupiłam też trochę porcelany. Stara, bawarska, biała ze złotym paskiem. W zasadzie mogłam kupić jej jeszcze więcej, ale nie mam już gdzie trzymać.
Jednak tym razem nie mogłam sobie odmówić kupna dwóch pięknych salaterek zwłaszcza, że uwielbiam ten kształt.
Dzbanek bardziej dla ornamentów, a waza dla kwiatów.

Babciny serwis musiałam koniecznie sfotografować. Bardzo ciekawie wyglądał na tle szarego betonu, świetnie kontrastując kruchością porcelany i kolorystyką zdobień.

Muszę przyznać, że bardzo mi się podoba i mam do niego ogromny sentyment.

No i trochę lata w bukietach. Lato to tak cudna pora roku, że dekoracje rosną wszędzie, i zawsze można je wykorzystać.
Tym razem chabazie zbierane na okolicznych łąkach i kilka zanurzonych w wodzie, jakby dla ochłody, roślin.

Bardzo lubię pływające bukiety, zwłaszcza w połączeniu ze świecami. Te jednak może mało nastrojowe, ale bardzo letnie.

Karłowate jabłuszka zachwyciły mnie swoim urokiem, no i musiałam koniecznie zachować je w takiej postaci.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich zaglądających :)) i biegnę na Wasze blogi :))

Deszczową porą

2010-07-29T12:12:00.005+02:00

Lato sobie gdzieś poszło na chwilę, mam nadzieję, bo już dziś słońce zaczyna nieśmiało wyglądać zza chmur.
Opuściłam urokliwe miejsca nad jeziorem i zacumowałam tam, gdzie można ogrzać się przy kominku lub czarownej kozie (tak, tak.... posiadam prawdziwą kozę, w której można napalić, i którą kiedyś pewnie pokażę :))

A że bez dłubanek wszelakich trudno mi wytrzymać, zaczęłam kolejny szydełkowy pled podjadając czerwone porzeczki w towarzystwie malutkiego ślimaczka.
Porzeczki pozują w cudnej urody porcelanowej filiżance z serwisu należącego do mojej babci.

Pled oczywiście pokażę w całości gdy go skończę.

Pozdrawiam słonecznie i życzę Wam pięknego, i ciepłego lata :))

Wakacyjnie

2010-07-21T08:25:00.002+02:00

U mnie w pełni wakacyjny nastrój, w tym roku wyjazdowo, spontanicznie, gdzie koła i oczy poniosą.
Zatrzymaliśmy się w letnim domku, potem jeszcze w kilku miejscach i na razie przystanęliśmy nad zalewem sulejowskim, który kiedyś dla nas był fajnym miejscem do nabierania umiejętności pływackich.
Jest ciepło, upalnie.... lubię jeździć po obcych miastach, miasteczkach i wioskach. Oglądam wszystko niespiesznie, z radością, słucham ludzi z uwagą, dostrzegam to, czego normalnie w codziennej gonitwie nie widzę.
Jednym słowem lubię wakacje :))

Mam ich jeszcze trochę i cieszę się, nabieram sił, szukam inspiracji i nowych pomysłów.

Zdjęć dziś mało, bo mam ich sporo, ciężko coś wybrać, a internet w tych krzakach powolny.

Rosik z kota domowego, stał się genialnym towarzyszem naszych podróży. Znosi je dzielnie i uwielbia poznawać nowe miejsca.

W letnim domku pysznią się maliny :))

A ja ściskam Was serdecznie i wakacyjnie, i tymczasem znikam..... :))

Pod czereśniowym niebem....

2010-07-09T11:32:00.005+02:00

Kiedy kończą się truskawki znak, że lato nabiera rozpędu, dojrzewa, zaczyna sycić kolorami, zapachami, dźwiękami.
Od zawsze w lipcowe skwarne południa uwielbiałam zatapiać się w dzikie chaszcze i wsłuchiwać w tętniące tam życie.
Niesamowite co ta przyroda wyprawia...

Po truskawkach przychodzi czas na inne owoce, najbardziej wakacyjne są czereśnie. Tymi objadałam się niemalże do bólu brzucha ;-) a że mam kilka wielkich drzew czereśniowych, więc jedzenia dużo, oj dużo :)))

Nigdy też nie wiem jak je przetworzyć, próbowałam konfitur, kompotów, kandyzowanych, ale zawsze wychodzą mi jakieś nie takie...
Zostają więc na drzewach, zwłaszcza na czubkach, bo tam już nikt poza latającymi nie dotrze i sycą ich brzuszki :))

Ja na te czereśniowe łowy dla czereśniożerców wymodziłam patchworkowy, pikowany obrus, na letni stół pod, koniecznie czereśniowym drzewem.

Duuuużą patchworkową narzutę, po to by w błogim lenistwie zajadać smakowite owoce.

I jak już się 'główeczka' zmęczy ciągłym poszukiwaniem czereśniowych korali, w gęstwinie liści, wałeczek... na którym spocząwszy, leniwie można oczyska przymrużyć i zatopić się w maksymalnym błogostanie....

Ściskam więc mocno wszystkich odwiedzających, ja śmigam pod moje czereśnie, potem nad jakąś wodę, by trochę odpocząć.

Będę zaglądać oczywiście :))

Szafirowe róże i chłód kobaltu

2010-06-30T11:48:00.005+02:00

Zachwycają mnie chłodne kolory, w zasadzie nawet bardziej je lubię niż ciepłe. Zauważyłam, że w moim mieszkaniu mało jest energetycznych barw, podobnie w ubraniach.
Może to ciągła potrzeba wyciszania mojej natury, oddalenia od zbyt szybkiego biegu życia... pewnie też dlatego tak bardzo lubię morskie, chłodne klimaty, nie mówiąc już o kojącym obrazie bezkresnego morza, jego szumie, porywającej i zachwycającej potędze żywiołu, tysiącach odcieni błękitu, zieleni z rozbłyskami słońca...

Wracając jednak do rzeczy, oczarowały mnie szafirowe róże, których kawałek zdobyłam gdzieś i kiedyś, widząc je w zestawieniu z kratkami, paskami, haftami i odrobiną lawendy.

Tak powstała patchworkowa narzuta, którą nazwałam szafirowe róże oraz lekkie, pikowane podkładki na stół.

Te całkiem ciekawie zgrały się z kobaltowym szkłem, którego resztki wygrzebałam z mojego przepastnego kredensu.

I znów się zakochałam w kobaltach....

Więcej zdjęć w domu artystycznym

Pozdrawiam ciepło :))

Chłodne kolory na chłodne dni....

2010-06-25T14:11:00.004+02:00

Witajcie :))

Oddaliłam się nieco od wirtualnego świata, ale wracam. Ostatnie chłody sprawiły, że jakoś wewnętrznie zamarłam. Takie pogody w czerwcu, masakra!!!!

Chciałam też podziękować za wszystkie maile od Was wyrażające troskę o moje istnienie :)) Gorące dzięki :)) Jestem, żyję, nieco choruję, ale tak już będzie...

Dziś premiera chłodnych kolorów, pościeli w turkusowe kółka-grochy no i mojego wymodzonego pledziku. Całkiem zgrabnie wkomponowały się w pokój Małgosi, i tam też pozostaną.
Pokój Małgosi zresztą jest przed metamorfozą, zrezygnowałam z koncepcji budyniu czekoladowego z malinową polewą (lub odwrotnie budyniu malinowego z czekoladową polewą) na korzyść bliższych mi klimatów lawendowo-prowansalskich.
Córka moja łaskawie wyraziła zgodę, ale pod warunkiem, że zamieszka tam Hello Kitty jako, że podobno spełnia życzenia.
Jeśli tak, to ja poproszę o pół tuzina Hello Kitty, bo tych życzeń mam ostatnio sporo ;-)

Nie wiem jeszcze jak wybrnę z tematu, liczę po cichu, że jakoś mi się uda.
Efekty oczywiście pokażę na blogu, choć mam do pokazania zaległy pokój Witka, który już, już.... się kończy, ale jak zwykle diabeł tkwi w szczegółach, a tych szukam (min. uchwytów do mebli).

Co do samego pledu... uffff.... roboty sporo, ale efekt fajny, a jeszcze najfajniej było jak go zszywałam i taki cieplutki okrywał moje zmarznięte stopy.

Za czas jakiś biorę się za następny, bo nie ukrywam straciłam głowę :))

Ściskam mocno i życzę duuuuuużo słońca na weekend :)))

Letni obiadek... czyli znów truskawki ;-)

2010-06-09T14:10:00.004+02:00

Ja tak jedzeniowo ostatnio, ale prawdę mówiąc w ogóle kulinariom poświęcam mało czasu. Nie dlatego, że nie lubię gotować. Lubię, jednak najbardziej cenię sobie potrawy proste, najprostsze.
Lato sprzyja tej prostocie, latem człowiek staje się mniej wymagający i bardzo mi się ten stan podoba ;-)
Pewnie też dlatego tak bardzo lubię lato...

Po najpyszniejszym truskawkowym śniadanku, koniecznie najpyszniejszy truskawkowy obiadek :) kluski ziemniaczane, pyzy, knedle jak kto woli, z truskawkami.
Szybkie ciasto z gotowanych ziemniaków, przeciskanych przez praskę gdy są jeszcze ciepłe, mąki, jajka, z magicznym owocem w środku.
Koktajl ze zmiksowanych truskawek i czegóż chcieć więcej...

Jest jeszcze jedna wersja tych klusek, którą uwielbiam, ze śliwkami. Reszta może nie istnieć.

Pozdrawiam z deszczem w tle, ale pełnym truskawkowego smaku :)))

Najpyszniejsze śniadanko

2010-06-07T13:12:00.004+02:00

Dziś jest tak jak lubię, czerwiec, słońce, zapach koszonej trawy, truskawki.... i co za tym idzie truskawkowe, najpyszniejsze, i najprostsze śniadanko.
Bułka z masłem i pokrojonymi truskawkami.
Nie wiem jak to jest, że najprostsze rzeczy potrafią sprawić najwięcej radości i przyjemności.
Mam nadzieję, że to dobry początek tygodnia :)

Pozdrawiam truskawkowo i życzę Wam miłych, i słonecznych dni :))

Kolory natury

2010-05-29T14:49:00.005+02:00

Zajrzałam do letniego domku, o ile w domku sporo rzeczy do zrobienia, tak w jego otoczeniu zachwyciły mnie detale przyrody.
Kolory, zapachy, faktury....

Pozdrawiam serdecznie i życzę cudownie słonecznego weekendu :)

Po Targach...

2010-05-26T09:10:00.004+02:00

Witajcie :)

Dopiero wczoraj dotarłam do domu i szybciutko spieszę z relacją z targowej imprezy.
Przede wszystkim chciałam podziękować wszystkim moim gościom. Nawet nie spodziewałam się, ża mam tylu sympatyków bloga i moich prac.
Nie wymienię z imienia wszystkich osób, które mnie odwiedziły, bo po prostu obawiam się, że kogoś mogłabym pominąć. Jestem bardzo, bardzo mile zaskoczona i niezmiernie cieszę się, że poznałam Was. Dziękuję też za wszystkie miłe słowa, są bardzo budujące i krzepiące :)
Także jak zwykle w takich okolicznościach miałam przyjemność poznać bliżej kilkoro wystawców, wymienić doświadczenia i... ponarzekać!!!

A narzekać było na co, bowiem targi organizowane przez artchannel sięgnęły dna. Łudzę się, że opadając na to dno organizatorzy usłyszą pukanie od spodu i może się trochę otrząsną, bo impreza została krótko mówiąc spiep....a i to na maksa!!!
Jak zwykle nawaliła reklama. A raczej jej kompletny brak.

Wystawców było dużo, reprezentowali bardzo wysoki poziom prac. Pod tym względem było jeszcze ciekawiej niż na poprzednich imprezach. Było co oglądać, było czym się zachwycać, było co kupować!!!
Nie było pustych miejsc, więc praktycznie wszyscy dotarli. Atmosfera była świetna, choć fakt, że w zasadzie spotkaliśmy się we własnym gronie trochę przybijał. Ludzie jednak przyjechali z różnych stron Polski, a więc ponieśli znaczne nakłady, a tu wyszło na to, że posiedzieliśmy sobie w miłym towarzystwie :)) No... jak na piknik za kilkaset złotych to nieźle.
Chyba każdy z nas zna tańsze sposoby na spędzenie przyjemnego weekendu.

Klientów było jak na lekarstwo, choć w hali obok odbywały się prestiżowe, organizowane od lat, świetnie rozreklamowane, targi minerałów Interstone, na które dotarły tłumy. Tłumy te jednak ominęły szerokim łukiem drugą halę expo... bo nikt nie wiedział co się w niej dzieje.

Dopiero w drugim targów dniu został wystawiony przed halę ręcznie (!) nasmarowany baner, że tu odbywają się targi sztuki i rękodzieła. Obciach normalnie!!!

Owszem widziałam, jak w centrum Łodzi były rozdawane ulotki, ale za przeproszeniem ulotki to się rzadko czyta i najczęściej wsadza do.... kosza, choć być może ta garstka klientów, która tu dotarła to czytelnicy owych ulotek ;-)
Wiem też, że w łódzkiej Gazecie Wyborczej pojawiła się króciutka informacja, że "bydzie cuś na ludowo".

Generalnie masakra!!!!

A na osłodę trochę zdjęć :)

Szczególnie mnie zachwyciły :)

Niesamowite... piękne i... trochę straszne. Ale cudowne :)

No i koty, ale te uwielbiam zawsze i wszędzie...

Moje stoisko z bliska.

Podrawiam wszystkich serdecznie :))

Zapraszam na Targi

2010-05-16T10:26:00.004+02:00

Witajcie Kochani!
Tak, to już za tydzień w sobotę i niedzielę, w klimatycznej i magicznej Łodzi...

Uległam urokowi starych haftów, w tym też duchu powstały moje ostatnie projekty, których zresztą trochę pokazałam na blogu i w
domu artystycznym

Zapraszam serdecznie tych wszystkich, którzy zechcą obejrzeć na żywo moje prace.

Mój cudowny pomocnik, wspaniale wpisał się w klimat moich prac, zawsze mi towarzyszy jego uroczy, spokojny pyszczek.

Pozdrawiam Was ciepło!!!

Praca wre

2010-05-10T11:27:00.002+02:00

Pracowicie u mnie, choć choróbsko poczyniło zwrot i nie chce opuścić mojego jestestwa. Chciałam uniknąć antybiotyku, ale chyba nie da rady :(

Wielkimi krokami zbliżają się Targi Sztuki i Rękodzieła w Łodzi, w których biorę udział. O szczegółach poinformuję Was wkrótce :))
Tym razem ma być nieco nostalgicznie i romantycznie, ale już widzę, że z wieloma pomysłami po prostu nie zdążę.
Jak zawsze głowa pełna pomysłów, tylko czasu na realizację wszystkich brak.

No ale trudno co się odwlecze to nie uciecze...

Tym samym pledzik będzie musiał poczekać na swoją premierę. Raz, że skończył mi się surowiec, a dwa, że wieczorami nawet nie mam siły podłubać.
Ale.... mówiąc językiem matematyków, 'większa' połowa już zrobiona ;-)
Nawet nie przypuszczałam, że chłonie tak dużo włóczki.

Pozdrawiam Was gorąco i galopuję do pracy :))

Zaczęłam

2010-04-30T14:26:00.004+02:00

Znów jakieś choróbsko mnie dopadło :((
Się nazywa mieć szczęście na długi weekend.

A że nie lubię bezczynności, czytanie przy bolącej głowie też nie jest dobrym pomysłem, grzebanie w internecie podobnie, postanowiłam zacząć pledzik. Włóczkę kupiłam już wcześniej, zachorowałam bowiem na pled w chłodnych, takich trochę prowansalskich kolorach, ale gdy zobaczyłam cudo u Elisse zdecydowałam wziąć sprawę w swoje ręce.
Okazało się to bardzo proste i niezwykle wciągające. Najbardziej w tym wszystkim bawi mnie dobieranie kolorów, podobnie zresztą jak w patchworkach z tkaniny.

Już mi się szalenie podoba i już wiem, co będę dłubać w czasie wakacji wylegując się w ogrodzie mojego taty :)

Pozdrawiam Was gorąco i życzę miłego, i słonecznego weekendu!!

Rodzinne skarby

2010-04-26T14:58:00.008+02:00

Dobry pomysł miała Lavande by pokazać swoje skarby :)
Ja mam ich całe mnóstwo, ale dlatego, że jestem typem zbieracza i to nawet dość zachłannego.
Szczególnie łasa jestem na starocie, a te rodzinne najbardziej. Poza tym lubię gromadzić wszystko co w moim odczuciu przyda mi się, choćby po to by raz w życiu wyjąć to COŚ, dotknąć i obejrzeć.
Dlatego w moim domu jest tyle różności, że już sama nie wiem gdzie to upychać. A co gorsza lubię mieć wszystko na oku, albo przynajmniej w takiej odległośći by to COŚ wziąć w rękę, pooglądać... albo żeby w ogóle gdzieś było.

Dziś pokażę kilka rzeczy, które lubię tylko za to, że pochodzą z dworku moich pradziadków.
To rogate pamiątki, którymi nikt w rodzinie nie chciał się zaopiekować. Pewnie poszłyby do Żyda, śmieci, na strych, albo do czyjejś piwnicy, gdyby nie to, że darzę jakimiś dziwnymi emocjami wszystko to, co wiąże się z przeszłością, historią mojej rodziny, czyli i mnie samej.
Nie musi mieć to żadnej wartości materialnej, najważniejsze, że w tych przedmiotach zaklęta jest tajemnicza moc życia, przemijania, a może jeszcze czegoś, czego nie umiem nazwać...

Rogate kałamarze, właściwie nie wiem jak to nazwać, coś jakby przybornik, biuar...
Dwa piękne szklane pojemniczki z mosiężnymi wieżyczkami już pokazywałam używając ich do stylizacji wiosennego stołu.
Pojemniczki uwielbiam, stare grube szkło ubrane w kapelusiki z grubego, spatynowanego mosiądzu.

Pieczęć mojego pradziadka już kiedyś pokazywałam, ale całkiem fajnie wpisała się w stary klimat kałamarzy.

A to właściwie nie wiem co jest, na szczycie był krzyż z rogu, ale w zawierusze historii, gdzieś się zagubuł. Nie wiem czy to rodzaj świecznika??

No i moje ulubione zdjęcie.... Ci dwaj chłopcy w uroczych, marynarskich ubrankach, to mój tato i jego bliźniaczy brat. Jak to często bywa, byli bardzo podobni do siebie, a zarazem bardzo różni. U mojejo taty jest jeszcze cudne takie samo zdjęcie w sepii. To jest kolorowane.
Uwielbiam takie zdjęcia. Jest w oryginalnej, przedwojennej ramce.
Ten po prawej to mój rodziciel :)))

Jeszcze kilka starych fotografii z początku ubiegłego wieku, zachwyt bierze nad kunsztem wykonania, ozdobnikami, trwałością materiału...

Dedykacja na jednej z nich.

Rogatą mam również ramkę, a w niej fotografię siostry mojej prababki z mężem i synem.

No jak nie zachwycać się pięknem starych fotografii, tak z przodu jak i z tyłu...

Rameczka ma urocze skobelki do zamykania fotografii i jeszcze jakieś nieodczytane oznaczenia.

Samotny kawałek poroża wszedł mi w kadr niczym jakiś zapomniany stwór, cały czas z jakąś dziwną niechęcią myślę, że kiedyś miały właścicieli, których to moi praojcowie musieli uśmiercić, by zrobić z ich rogów dekoracje.

Ale ilekroć biorę te rzeczy do ręki, zapadam w jakieś magiczne milczenie, myślenie... i mimo wszystko, z podziwem po raz kolejny obracam je w rękach.

Pozdrawiam Was serdecznie

Pochwała bieli

2010-04-20T15:02:00.010+02:00

Tej nie muszę nikomu rekomendować, zwłaszcza w blogowym świecie.
Zachwyca, olśniewa, oczarowuje...

Mnie również :)

Weszłam niedawno w posiadanie cudnego, starego, białego płótna pościelowego. Aż się prosi, by przeznaczyć je na najwspanialszą, białą, szeleszczącą, pachnącą wiatrem i krochmalem, i oczywiście haftowaną pościel.

Płótna mam na kilka kompletów. Naturalnie część zostawię sobie, a reszta niech idzie w świat i cieszy ludzkie oczy :))

Przymiarki do białych haftów.

No i zrodził się też taki uroczy komplet :)

Monogramy jeszcze inspirowane lub też w znacznej części kopiowane lecz przymierzam się do tworzenia własnych wzorów.

Ten oczarował mnie bez reszty... Musiałam, po prostu musiałam go mieć. I tak mozolnie, krzyżyk po krzyżyku, wlepiając oczy w nieco rozmazany na ekranie laptopa wzór, wklepywałam go, aż uzyskałam taki piękny efekt.
Hafty są oczywiście maszynowe.

Edycja:
Zapraszam na mojego drugiego bloga, utworzyłam go z myślą zamieszczania tylko i wyłącznie zdjęć moich prac i pomysłów artystycznych :)
Na razie jest w takiej wersji roboczej, ale zapraszam serdecznie do obejrzenia moich prac :)))

DOM ARTYSTYCZNY

Pozdrawiam słonecznie :))

Milczące anioły....

2010-04-15T11:08:00.005+02:00

No bo cóż można powiedzieć....

Szklane oczy przed szklanym ekranem, smutek, żal, pytanie... dlaczego...???

Życie toczy się wolniej, z zadumą, refleksją, jakimś oddaleniem od materii.

A wiosna jakby na przekór rozkwita...

Pozdrawiam wszystkich...

10 kwietnia 2010....

2010-04-10T11:16:00.002+02:00

Nie mam słów by wyrazić ból, żal, gorycz, przerażenie, a nawet niedowierzanie....
Jak to możliwe...?

W takim kontekście... uroczystości katyńskich....

Tragedia narodowa po raz drugi.
Jestem wstrząśnięta!!!

Gniazdo

2010-04-09T09:27:00.003+02:00

Ubawiły mnie niektóre Wasze komentarze, a zwłaszcza o bocianie desperacie :DDDDD

Spieszę więc wyjaśnić, że ta plątanina drutów, przewodów, kabelków, elementów metalowych, gliny, błota i patyków to gniazdo srok.

Uwiły je na szczycie śliwy, która niestety musiała iść pod topór :( to tak w ramach procesu ucywilizowywania włości mojego rodzica :))

Gdy zobaczyłam je z bliska, oniemiałam. Nie wyobrażałam sobie, że sroki mogą znosić dosłownie metry drutów z siatek ogrodzeniowych, kawałki blach, kabli.... i poupinać je tak dokładnie, że nie dałoby się tego rozsupłać.
Jak takie niezbyt duże ptaki mogą unieść tak duży ciężar.

Widziałam sporo ptasich gniazd i jestem pełna podziwu dla precyzji tych małych dzióbków w tworzeniu tak misternych budowli. Ale srocze gniazdko jest absolutnym hitem!!!!

Gniazdo postanowiłam zatrzymać jako dowód geniuszu przyrody oraz prototyp płyt betonowych ze zbrojeniami ;-), wszak prawie wszystkie nasze blokowiska zbudowane są z takich płyt.
No .... mniej urokliwe przyznaję. Choć cały czas zastanawiałam się jak one wchodziły w tę plątaninę, za chiny nie mogłam dopatrzeć się wejścia.
Znalazło miejsce obok letniego domku, a nuż przyda się jakimś bezdomnym srokom ;-)

Trochę ciężko było sfotografować całość, te druty nie są zbyt fotogeniczne, ale koniecznie chciałam uchycić niezwykłe detale ptasiej budowli.

Pozdrawiam cieplutko i życzę słonecznego, i miłego weekendu!!!

Wiosennie, plenerowo

2010-04-08T10:10:00.005+02:00

Święta spędziłam na szukaniu wiosny, no... może nie tylko na szukaniu wiosny, ale zdecydowanie plenerowo. Poza przyjemnymi, rodzinnymi spotkaniami, choć pogoda kaprysiła, chęć przyjrzenia się nowotworzącemu się życiu, ukrytemu czy też już wydobywającemu się była silniejsza.
Już nawet te drobne oznaki cieszą....

I tak kilka obrazów wpadło w mój obiektyw.

Zieleń mchu to jeden z moich ulubionych odcieni zieleni. Pięknie pozuje w wiosennym słońcu.

Stare, zeszłoroczne życie miesza się z nowym..

A na koniec ciekawostka i zagadka, co to jest za plątanina drutów i metalowych elementów? Czy ktoś odgadnie??

Pozdrawiam Was gorąco, jednocześnie dziękując za cudne życzenia świąteczne...